ΑΠ’ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΜΙΑΣ ΤΑΡΑΓΜΕΝΗΣ ΥΠΝΗΛΙΑΣ

Χτυπούνε το παράθυρό μου
Οι σταγόνες της βροχής επίμονα
Θέλουν να μπούνε μέσα·

Η κάθε μια σταγόνα
Με ξεχειλωμένο νήπιο μοιάζει·
Άνοιξε η κάνουλα του υδροκέφαλου
Και θέλει να με πνίξει·

(Όλ’αυτά τα είδα
Κλεισμένος στ’Όσπριό μου
Χτυπώντας δυνατά τις λαμαρίνες
Να μ’ακούσουν)

1986

Η ΑΚΙΝΗΤΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

Και ό,τι έγινε, μονάχα τότε θα πραγματωθεί
Και ό,τι ειπώθηκε, μονάχα τότε θα διατυπωθεί

1992

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Ζούμε μέσα σε καθημερινές έκτακτες συστολές του Χρόνου
Κάθε που συμβαίνει, φυτρώνουνε ερωτηματικά

-μετέωρα του ουρανού λουλούδια

1992

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

1

Έρχεται κάθε τόσο με τα δώρα του
Στο ένα χέρι του κρατάει το κεφάλι μου
Και στ’ άλλο ένα κεφάλι απρόσωπο και άπηκτο
π ο υ  μ ο υ  μ ο ι ά ζ ε ι
Ποιό απ’τα δύο μου ανήκει ; τον ρωτάω
Κ α ν έ ν α ! μου απαντάει
Κι όμως,
μου τα δίνει και τα δυο και φεύγει

2

Γιατί με τυλίγεις μέσα στις φτερούγες σου ;
τον ρώτησα ένα βράδυ

Κάτι  ε π ι κ ί ν δ υ ν ο  κυκλοφοράει έξω,
μου είπε, σε κρύβω για να μη σε δει

Κι ολοένα αναβόσβηναν βιοχημικά φωτάκια

Μέσα στον σπηλαιώδη εγκέφαλό μου

3

Πού θα πάμε τώρα ; τον ρώτησα
Εκεί που γεννιούνται ξανά οι νεκροί, μου είπε

Αμέσως το τοπίο άλλαξε και βρέθηκα
Σ’έναν αγρό με παράξενα φυλλώματα

Τί φυτρώνει εδώ ; ρώτησα τον άγγελο
Ο μανδραγόρας, μου απάντησε

Κι ευθύς, σα να το τράβηξε απ’τα μαλλιά
Ξερρίζωσ’ένα και το’στησε στα πόδια του

Η ανθρωπόμορφη ρίζα τότε κλονίστηκε
σαν αυτόματη κούκλα
Κι άρχισε να τρέχει με αστεία παιδικά
βηματάκια

Καθώς έτρεχε μεταμορφωνόταν σ’ένα παιδί
που μου έμοιαζε

ή καλύτερα

Σ’ένα παιδί που ήμουν εγώ  ε κτ ό ς  χ ρ ό ν ο υ
Κι ολοένα έτρεχε προς τον Διαμαντένιο Ορίζοντα
που έφεγγε με δίχως φως

Να πα’ να χαθεί εκεί μέσα

1993