Έχοντας ακούσει το Requiem του Mozart σε διαφορετικές εκτελέσεις από διάφορους μαέστρους, δεν μπορώ παρά να σταθώ ιδιαίτερα σε αυτή του μεγάλου Αυστριακού μαέστρου Karl Böhm με την Φιλαρμονική της Βιέννης. Μαζί με εκείνη την ανεπανάληπτη του Sir Georg Solti (πάλι με την Φιλαρμονική της Βιέννης) είναι ίσως τα δύο πλέον συντριπτικά Requiem που έχω ακούσει ποτέ. Με την διαφορά ότι η εκτέλεση του Böhm, όντας πιο αργή, και μάλλον πιο “εσωτερική”, αφήνει ίσως να ελευθερωθεί από το έργο μια μεγαλειώδης ισχύς -πολλές φορές όχι και τόσο προβλέψιμη από το Requiem έτσι όπως το έχουμε συνηθίσει- που βυθίζει τα πάντα σε έναν εσχατολογικό αναβαπτισμό μέσω της τέχνης, τέτοιον που σπάνια έχει την ευκαιρία κάποιος να αντιληφθεί στη ζωή του. Οι χορωδιακές φωνές εκτυλίσσονται με τρόπο συγκλονιστικό ωσάν μεγάλοι έλικες του θανάτου που στριφογυρίζουν πάνω από την σκηνή της ιστορίας κρημνίζοντας κάθε ανθρώπινη πράξη στα συστατικά της μέρη: πτώση και αναδημιουργία σε σκοτεινές θημωνιές της ζωής. Μια κάθαρση που συντελείται με αργό, τελετουργικό τρόπο κρημνίζοντας σταδιακά κάθε βεβαιότητα κατίσχυσης της ενήλικης ανθρώποτητας επί της απωθημένης παιδικότητάς της. Η εκτέλεση του Böhm είναι σκόπελος στην ύπαρξη. Πρόκειται στην ουσία για ένα μανιφέστο επί της θρασύτητας του ύψους στα όπως πάντα αμέριμνα ανθρώπινα.
