Paradise Lost: The Verse

October 31, 2008

Ο πρόλογος του “Paradise Lost” του John Milton:

(1658–1663)

“The measure is English heroic verse without rime, as that of Homer in Greek, and of Virgil in Latin—rime being no necessary adjunct or true ornament of poem or good verse, in longer works especially, but the invention of a barbarous age, to set off wretched matter and lame metre; graced indeed since by the use of some famous modern poets, carried away by custom, but much to their own vexation, hindrance, and constraint to express many things otherwise, and for the most part worse, than else they would have expressed them. Not without cause therefore some both Italian and Spanish poets of prime note have rejected rime both in longer and shorter works, as have also long since our best English tragedies, as a thing of itself, to all judicious ears, trivial and of no true musical delight; which consists only in apt numbers, fit quantity of syllables, and the sense variously drawn out from one verse into another, not in the jingling sound of like endings—a fault avoided by the learned ancients both in poetry and all good oratory. This neglect then of rime so little is to be taken for a defect, though it may seem so perhaps to vulgar readers, that it rather is to be esteemed an example set, the first in English, of ancient liberty recovered to heroic poem from the troublesome and modern bondage of riming.”‘

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε όλο το Paradise Lost σε ηλεκτρονική μορφή (έκδοση-αναπαραγωγή του Harvard College Library) και εδώ το εξαίρετο βιβλίο της Barbara Kiefer Lewalski “The Life of John Milton”


Ματ στο άπειρο

October 15, 2008

Πολλές φορές, αν όχι πάντα, η συγγραφή ενός ποιήματος μοιάζει με σκακιστική παρτίδα. Η δημιουργία ενός “σωστού” στίχου και η αρμόζουσα συνάρτησή του με έναν άλλον δεν διαφέρει πολύ από μια “επιτυχημένη” κίνηση στο σκάκι. Όπως ακριβώς, κατά τη στιγμή της κίνησης θα πρέπει να ληφθούν υπ’όψιν αρκετοί παράγοντες (πιθανότητα λάθους και αβλεψίας, ανάπτυξη των υπολοίπων πεσσών, συνδυαστική ευχέρεια , προστασία των πιο εκτεθειμένων πεσσών, προοπτικές άμυνας και επίθεσης, τακτικός ελιγμός, προσοχή στον ήδη αποκτηθέντα “χώρο” έτσι ώστε να είναι εύκολα προσβάσιμος, αντιμετώπιση αμέσων απειλών κ.α.) έτσι και κατά την λειτουργική σύνδεση ενός στίχου με τους άλλους θα πρέπει να ληφθούν υπ’όψιν όχι λιγότεροι ή ανόμοιοι παράγοντες. Από αυτή την άποψη είναι πιθανόν η εξέλιξη μιας παρτίδας σκακιού να παράγει κατά κάποιο τρόπο υψηλής ποιότητας ποίηση εκτός των λελογισμένων πλαισίων της γραπτής ποίησης, και ένα ποίημα, από την άλλη, να αποτελέσει την επιτομή της σωστής “στρατηγικής” σκέψης από την σκακιστική θεώρηση των πραγμάτων. Και ο ποιητής; …αυτός μονίμως “καταδιώκει” τον αντίπαλο βασιλιά, -ήτοι τον εαυτό του- για να τον βγάλει ματ όχι σε δυο ή τρεις κινήσεις αλλά σε ένα ποίημα.

Σκέψεις που γεννήθηκαν με την χθεσινή παρακολούθηση της πρώτης παρτίδας του ματς Κράμνικ-Ανάντ για τον παγκόσμιο τίτλο. Μια “σλαβική άμυνα αλλαγής” οδήγησε γρήγορα σε άχρωμη ισοπαλία 32 κινήσεων, – τυπική σκακιστική νηνεμία απο αυτές που συνηθίζονται σε μάχες κορυφής λίγο πριν το ξέσπασμα της καταιγίδας.


Προτάσεις για ανάγνωση 2

October 1, 2008

“Φθαρμένο χαρτί”.

Blog: “Πρόχειρο”

από regina b.