JOHN DONNE (1572 – 1631): Death Be Not Proud

February 27, 2009

johndonne

DEATH be not proud, though some have called thee
Mighty and dreadfull, for, thou art not so,
For, those, whom thou think’st, thou dost overthrow,
Die not, poore death, nor yet canst thou kill me.
From rest and sleepe, which but thy pictures bee,
Much pleasure, then from thee, much more must flow,
And soonest our best men with thee doe goe,
Rest of their bones, and soules deliverie.
Thou art slave to Fate, Chance, kings, and desperate men,
And dost with poyson, warre, and sicknesse dwell,
And poppie, or charmes can make us sleepe as well,
And better then thy stroake; why swell’st thou then;
One short sleepe past, wee wake eternally,
And death shall be no more; death, thou shalt die.

Ο John Donne (1572 – 1631) ποιητής της ελισαβετιανής εποχής είναι από τους κορυφαίους της αγγλικής γλώσσας και ένας από τους πλέον εξέχοντες στη χρήση της μεταφοράς.

Με το έργo του ασχολήθηκαν εκτός των άλλων και ποιητές όπως οι Richard Browning, Samuel Taylor Coleridge και T.S.Eliot οι οποίοι και ανέδειξαν την δύναμη της τέχνης του.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε αρκετά έργα του John Donne.

Advertisements

Sir Georg Solti: Brahms, Symphony No.3

February 15, 2009

solti_portrait1

Ο Sir Georg Solti συγκαταλέγεται σίγουρα ανάμεσα στους πλέον αγαπητούς μου  μαέστρους και η εκτέλεσή του επί της 3ης Συμφωνίας του Brahms (και ασφαλώς όχι μόνον) θα έλεγα πως είναι μοναδική από πολλές απόψεις.

Είναι ο μεγαλειώδης ρομαντισμός και η κλασσικότροπη (ακόμα) ισχύς του έργου που δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για επανάπαυση. Όταν μιλάμε για αριστούργηματα του Μπραμς της τάξεως της 3ης συμφωνίας του, (ή του δευτέρου κονσέρτου του για πιάνο και ορχήστρα, του “διπλού” κονσέρτου του, των έργων του για έγχορδα και πιάνο κ.λπ. κ.λπ. για να θυμηθούμε μερικά από τον συνθέτη), τότε ένας μαέστρος και η έμπνευσή του μόνον δεν κάνουν πολλά πράγματα…

Πρέπει να ταυτιστεί κανείς με τον αδηφάγο οραματισμό της 3ης, αυτή την διαρκή “βαλς” ατμόσφαιρά της που υπενθυμίζει ότι κάποτε τα όνειρα των ανθρώπων ήταν πιο ουσιαστικά και σαφώς πιο γενναία, για να το πούμε και έτσι.

Η 3η πάνω απ’ όλα στέκεται εκεί ως δείγμα τόσο της “ακρίβειας” αλλοτινών περιόδων όσο και της “φτήνειας” μιας σημερινής εποχής του σκυλοπόπ και του “ρηάλιτυ”.

Οι άνθρωποι σήμερα έχουν καταλήξει μάλλον πολύ “προβλέψιμοι” και “μετρημένοι” στα όνειρά τους, έχοντας μια άθυμη και νερόβραστη “πελατειακή” σχέση με αυτά.

Ίσως γι αυτό παρουσιάζουν την ακατάσχετη τάση να ονειροπολούν συνεχώς κάνοντας διάλλειμμα μόνο για να κοιμηθούν.

Στον Brahms όμως το όνειρο (ή ακόμα και η χίμαιρα) αποκτά άλλη βαρύτητα… Συνιστά, θα έλεγε κανείς, την ουσιαστική δύναμη της ζωής, που ανακαθορίζει τα πράγματα με μια σχεδόν τιτανική εννοιολογική ισχύ και πειθώ.

Πειθώ τέτοια που ασφαλώς ο Βελλεροφόντης της εποχής θα δίσταζε να υψώσει το ξίφος του κατ ‘αυτής, από φόβο  μην σκοτώσει την ίδια την ενεργό πραγματικότητα.


Προτάσεις για ανάγνωση 7

February 5, 2009

“Ώθηση αιωνιότητας”

Blog:  Γιάννης Τόλιας

από Γιάννη Τόλια