Sir Georg Solti: Brahms, Symphony No.3

solti_portrait1

Ο Sir Georg Solti συγκαταλέγεται σίγουρα ανάμεσα στους πλέον αγαπητούς μου  μαέστρους και η εκτέλεσή του επί της 3ης Συμφωνίας του Brahms (και ασφαλώς όχι μόνον) θα έλεγα πως είναι μοναδική από πολλές απόψεις.

Είναι ο μεγαλειώδης ρομαντισμός και η κλασσικότροπη (ακόμα) ισχύς του έργου που δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για επανάπαυση. Όταν μιλάμε για αριστούργηματα του Μπραμς της τάξεως της 3ης συμφωνίας του, (ή του δευτέρου κονσέρτου του για πιάνο και ορχήστρα, του “διπλού” κονσέρτου του, των έργων του για έγχορδα και πιάνο κ.λπ. κ.λπ. για να θυμηθούμε μερικά από τον συνθέτη), τότε ένας μαέστρος και η έμπνευσή του μόνον δεν κάνουν πολλά πράγματα…

Πρέπει να ταυτιστεί κανείς με τον αδηφάγο οραματισμό της 3ης, αυτή την διαρκή “βαλς” ατμόσφαιρά της που υπενθυμίζει ότι κάποτε τα όνειρα των ανθρώπων ήταν πιο ουσιαστικά και σαφώς πιο γενναία, για να το πούμε και έτσι.

Η 3η πάνω απ’ όλα στέκεται εκεί ως δείγμα τόσο της “ακρίβειας” αλλοτινών περιόδων όσο και της “φτήνειας” μιας σημερινής εποχής του σκυλοπόπ και του “ρηάλιτυ”.

Οι άνθρωποι σήμερα έχουν καταλήξει μάλλον πολύ “προβλέψιμοι” και “μετρημένοι” στα όνειρά τους, έχοντας μια άθυμη και νερόβραστη “πελατειακή” σχέση με αυτά.

Ίσως γι αυτό παρουσιάζουν την ακατάσχετη τάση να ονειροπολούν συνεχώς κάνοντας διάλλειμμα μόνο για να κοιμηθούν.

Στον Brahms όμως το όνειρο (ή ακόμα και η χίμαιρα) αποκτά άλλη βαρύτητα… Συνιστά, θα έλεγε κανείς, την ουσιαστική δύναμη της ζωής, που ανακαθορίζει τα πράγματα με μια σχεδόν τιτανική εννοιολογική ισχύ και πειθώ.

Πειθώ τέτοια που ασφαλώς ο Βελλεροφόντης της εποχής θα δίσταζε να υψώσει το ξίφος του κατ ‘αυτής, από φόβο  μην σκοτώσει την ίδια την ενεργό πραγματικότητα.

Advertisements

Comments are closed.

%d bloggers like this: