TO ΦΟΡΟΥΜ (μια προγνωστική κατάδυση στο μη άμεσο μέλλον)

November 14, 2007

Σήμερα η ανθρωπότητα, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο χρονικό σημείο της Ιστορίας της,φαντάζει να έχει κατακαθήσει σε στάση αναμονής. Η εποχή της “τρομοκρατίας” και του New World Order έχει προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου συνειδησιακή αιώρηση στον μέσο άνθρωπο και η “μεσσιανική προσδοκία” αυξάνεται, όπως συμβαίνει πάντοτε σε μεταβατικές εποχές, κατακόρυφα, πολλές φορές με δυσαπότρεπτες άσχημες παρενέργειες.Η κίνηση του κόσμου ως Όλο επιταχύνεται μέσα σε μια απίστευτη και καταλυτική λειτουργική επιβράδυνση της ψυχής (ένωση αντιθέτων) και των διεργασιών της, συνειδητών και υποσυνειδήτων. Ένα Παγκόσμιο Φόρουμ που θα ορίζει ένα νέο Global Empire, και το οποίο πρόκειται να αντικαταστήσει το εθνικής αναφοράς American Empire, ετοιμάζεται…Μια Nέα Τροία κείται στους δοκιμαστικούς σωλήνες των ψυχο-κοινωνικών εργαστηρίων της Νέας Τάξης, η οποία έχει σκοπό να αιφνιδιάσει και να καταπλήξει τους πάντες καθοδηγώντας τους σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή…Θα πρέπει, βέβαια, εξ αρχής να δούμε στην πληρεστάτη ενδελέχεια του το θέμα της ατραπού που οδηγεί την ανθρωπότητα στις παμφάγους σιαγόνες ενός Φόρουμ , το οποίο είναι καθολικό ως θεωρητική και πρακτική προσδοκία, δομικό ως ουσία στο καθεστώς που επαγγέλλεται, και ακόμη, αναφορικό προς την Ιστορία με ένα τρόπο κάθε άλλο παρά αναμενόμενο…

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ: ΕΝΑ ΑΠΟΛΥΤΟ;

Ο καπιταλισμός είναι, βέβαια, η αποκορύφωση της αποξένωσης του ανθρώπου από τον ίδιο τον εαυτό του. Ωστόσο, γι’ αυτό ακριβώς, συνιστά και το σημείο “ζενίθ” της περιπέτειας του ανθρώπου ως άτομο ενώπιον ενός συντριπτικού εμπειρικού περιβάλλοντος που τον περιτριγυρίζει, έτοιμο να τον συνθλίψει σε κάθε του κίνηση εάν αυτή η κίνηση δεν είναι αρκετά επιδέξια.

Είναι ακριβώς ο καπιταλισμός που όχι μόνο θεοποιεί την “μετάβαση” και την “αλλαγή” , αλλά συνιστά και ο ίδιος μια μετάβαση εν εαυτώ, σίγουρα όχι ορατή σε επιπολάζοντα βλέμματα και “αποστειρωμένες”, καθαρά “πολιτικές” οπτικές…

Θα ακουγόταν ίσως εξωφρενικό σε μερικά αυτιά, αν έλεγε κάποιος ότι ο “κομμουνισμός” έτσι ακριβώς όπως τον οραματίστηκαν οι Μαρξ και Ένγκελς …είναι σε τελική ανάλυση ο απώτερος σκοπός των κύκλων που δίνουν πνοή στην έως τώρα κίνηση του παγκόσμιου καπιταλισμού; (!)

Σίγουρα ναι, …για πολλούς ανθρώπους θα ήταν κάτι περισσότερο από απίστευτο. Ίσως ένας τρομερός συνδυασμός “εξωφρενικού” και “εφιαλτικού”…η διαφορά , ωστόσο, είναι ότι στην προκείμενη περίπτωση δεν θα χρειαστεί το ενδιάμεσο στάδιο του σοσιαλισμού και πριν από αυτό, το στάδιο μιας “δικτατορίας του προλεταριάτου” ! Ο ίδιος ο καπιταλισμός είναι το ενδιάμεσο βήμα προς την “κομμουνιστική” κοινωνία του Global Empire…

Θα δούμε βήμα προς βήμα πώς συμβαίνει αυτό το (φαινομενικά) παράδοξο…

Το κορυφαίο ζητούμενο ως απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη κάθε σκοπού, ανέκαθεν, είτε από οποιοδήποτε μεμονωμένο άνθρωπο είτε από ολόκληρες εξουσίες, δεν ήταν παρά ο αποτελεσματικός έλεγχος. “Ελέγχω άρα υπάρχω”. Κατά μία έννοια, φαίνεται πως η λειτουργία του ελέγχου, κάθε ελέγχου, γίνεται ακόμη πιο επιτακτική στο βαθμό που οι κοινωνίες αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό οργάνωσης , ενώ η ίδια αυτή λειτουργία παραμονεύει στο υποσυνείδητο μέσα σε αρχαϊκά σκοτάδια όπου η ανάμνηση μιας ανθρωπότητας που κατανοεί για πρώτη φορά πως είναι αδύνατον να επιβιώσει χωρίς να ασκεί συνεχώς έλεγχο στην καθημερινή ζωή της, είναι κάτι περισσότερο από έμμονη και δρα μ’ ένα τρόπο κυριαρχικό πάνω στο νου…

Οι έννοιες “εξουσία” και “έλεγχος” είναι συναρτώμενες μέχρι το άπειρο… Σε τελική ανάλυση το θέμα μιας “παγκόσμιας εξουσίας”, δεν υπάρχει αμφιβολία, πως θα γεννήθηκε ήδη στα μυαλά των ανθρώπων από την πρώτη κιόλας στιγμή που μια οργανωμένη κοινωνία σε τοπικό και πρωτο-εθνικό επίπεδο έκανε τα δικά της πρώτα βήματα…

ΤΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ ΟΡΜΕΜΦΥΤΟ

Μπορεί να οριστεί ένα ορμέμφυτο αυτού του είδους; Υπάρχει στη πραγματικότητα κάποιο “αυτοκρατορικό ορμέμφυτο” με την έννοια του “πόθου για κατάκτηση του Κόσμου”; είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά;

Ασφαλώς ναι… Θα μπορούσε να πει κάποιος με σχετική άνεση πως δεν υπάρχει ανθρώπινη δραστηριότητα που να μην συνδέεται με αυτό το ορμέμφυτο. Μερικές τυπικές φράσεις της καθημερινότητας είναι ενδεικτικές: “ξεκίνησε από το μηδέν και κατέκτησε τον κόσμο”, “έχει τον κόσμο στα πόδια της” (περί ευσχήμου ή διασήμου γυναικός ή και τα δυο μαζί), “ποιος να φανταζόταν ότι κάποια μέρα το …τουίστ θα κατακτούσε τον κόσμο !” (λέγαν οι παλιοί…) κ.λπ. κ.λπ. Στην πραγματικότητα υπάρχει μια ολόκληρη “κατακτησιολογική” γκαρνταρόμπα στην ανθρώπινη ομιλία που καταδεικνύει με ασφαλή τρόπο την ύπαρξη ενός ορμεμφύτου που κυμαίνεται σε μια “αυτοκρατορική” προοπτική…

Δεν είναι μόνον η καθημερινή ανθρώπινη φρασεολογία που κατοχυρώνει με τρόπο ελάχιστα επιδεχόμενο αντίρρηση την ύπαρξη ενός “αυτοκρατορικού ορμεμφύτου” στην ψυχή του ανθρώπου, αλλά επίσης -και πρωτίστως- εκείνο το φυσικό πεδίο όπου μπορεί με πλήρη μεγαλοπρέπεια ή γκροτέσκα κτηνωδία (ή και τα δυο μαζί) να ξεδιπλωθεί αυτό το ορμέμφυτο : η Ιστορία.

Πράγματι, αν μελετήσει κάποιος την Ιστορία των μεγάλων Αυτοκρατοριών και των επεκτατικών πολέμων που διεξήγαγαν, χωρίς αμφιβολία , θα διαπιστώσει ότι ελάχιστοι έως και ανύπαρκτοι ήταν οι υλικοί λόγοι που εξώθησαν τους κοσμοκράτορες σε ένα αιματηρό άλμα για ποδηγέτηση όχι ενός έθνους μόνον αλλά πολλών, και ει δυνατόν ολοκλήρου του κόσμου. Ούτε απλά μπορούμε να καλύψουμε με τον όρο “φιλοδοξία” αυτή την οριακή και μοιραία κίνηση…Κάθε άλλο παρά επαρκής είναι. Είναι, μάλλον, η επιθυμία για την καταβολή του κόσμου με ένα τρόπο που φαντάζει σαν τερματισμός και επανεκκίνηση της ανθρωπότητας… Από την Ασσυριακή Αυτοκρατορία μέχρι τους σύγχρονους καιρούς του Νew World Order…Αυτό αντικειμενικά, άγει την επιθυμία για “κατάκτηση του κόσμου” στις περιχαρακώσεις ενός ορμεμφύτου. Μόνον έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε επαρκώς την “κοσμοκρατορική τάση” του ανθρωπίνου ενεργείν είτε στην καθημερινή ζωή είτε στην πολιτική και την Ιστορία.

Βέβαια, κάθε άλλο παρά τελειώνουμε με αυτό το “ορμέμφυτο” αν το ορίσουμε, τρόπον τινά, ως ένα είδος αξιώματος…Αλήθεια, από πού προκύπτει η βαθειά επιθυμία του ανθρώπου για κατάκτηση του κόσμου; Στην πραγματικότητα, το “αυτοκρατορικό ορμέμφυτο” δεν είναι τίποτε περισσότερο από το πιο απελπισμένο , έσχατο, οριστικό και αμετάκλητο ξόρκι κατά του θανάτου. Δεν είναι τόσο η ματαιοδοξία, ή μάλλον, η προσδοκία της υστεροφημίας που συνιστά το απατηλά “αλεξιθάνατο” που υπόσχεται αυτό το ορμέμφυτο καθώς απαιτεί να γίνει πραγματικότητα… Μάλλον, θα πρέπει να αναζητήσουμε την εκπλήρωση αυτού του “εξορκισμού” στο γεγονός ότι το υποκείμενο ποθεί να γίνει ένα με εκείνο ακριβώς το αντικείμενο που φαίνεται να υπογράφει με τον πιο άσπλαχνο τρόπο τον θάνατό του: είναι φυσικά ο ίδιος ο κόσμος. Εφ’ όσον ο Κοσμοκράτωρ κατορθώνει να καθυποτάξει τον κόσμο (κι επομένως τον θάνατο), τότε , μια κίνηση αθανασίας έχει ήδη επιτευχθεί σε ψυχολογικό επίπεδο…και συνακόλουθα , αυτή η κίνηση αθανασίας έχει ένα τρομαχτικό αντίκτυπο στο συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας…από εκεί ακριβώς που εκκινείται τόσο η ανάγκη του ελέγχου ως η πρώτιστη ανάγκη ανάμεσα στους ανθρώπους, όσο και το Αυτοκρατορικό Ορμέμφυτο. Και τα δυο καλούνται με τη σειρά τους να ανατροφοδοτούν το συλλογικό ασυνείδητο με νέες φόρμες και εμπειρίες της κατανίκησης του θανάτου…

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ

Είναι γεγονός, πως κάθε οργάνωση της κοινωνίας σε δομές και λειτουργίες διακριτές, και ακόμη, συγκεντρωτικές από τη φύση τους, συνιστούν, ανεξάρτητα από την πολιτική “γλώσσα” που μιλάει το συγκεκριμένο κοινωνικό σύστημα, μια Πυραμίδα. Αυτή ακριβώς η Πυραμίδα δεν είναι παρά η κορύφωση και η επαγγελία του ελέγχου ως μοναδική αρετή που εξασφαλίζει την επιβίωση του ατόμου έτσι όπως βρίσκει το άλλοθι της πίσω από τον προτεινόμενο σκοπό της επιβίωσης όλων, και που ακόμη δεν πρέπει ποτέ να διακηρύσσεται μεγαλοφώνως ως αρετή, αλλά να παραμένει πάντοτε ένα είδος έννοιας που προκαλεί αμηχανία όσον αφορά την μεταχείρισή της από τον προφορικό λόγο…

“Σε ελέγχω άρα έχω περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσω”. Αυτό είναι το αξίωμα κάθε κοινωνικής οργάνωσης. Το ερώτημα που τίθεται ωστόσο, αν δούμε το δεύτερο πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται το “αξίωμα”, είναι το εξής: ποιος λέει αυτό το πράγμα και σε ποιον ; Όσο παράξενο και αν ακουστεί, δεν το λέει ένα συγκεκριμένο άτομο προς κάποιο άλλο, αλλά είναι μια ηχώ που αντηχεί μονίμως στους διαδρόμους και τα υπόστεγα της κοινωνικής οργάνωσης και ανά περίσταση ο ελεγκτής που σκέπτεται και εφαρμόζει το αξίωμα γίνεται ο ελεγχόμενος και το αντίστροφο.

Κατά συνέπεια η κοινωνική οργάνωση δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά η τέχνη του ελέγχου εφηρμοσμένη σε μακροκοσμική και μακρόχρονη προοπτική.
Σε τι, όμως, συνίσταται πλέον ένας “θρίαμβος” για την κοινωνική οργάνωση έτσι όπως έχει μεταλλαχθεί σήμερα στην ουσία της από την ίδια την τεχνολογία ;

Ακριβώς στο γεγονός ότι το αυτοκρατορικό ορμέμφυτο βρίσκει πλέον κάθε έδαφος για να εκπληρώσει την υπέρτατη προσδοκία του: εάν είναι δυνατόν να δομηθεί μια κοινωνία απολύτως ελεγχόμενη χωρίς να φαίνεται πουθενά οποιαδήποτε λειτουργία κατασταλτικού ελέγχου, και περαιτέρω, όταν ο ίδιος ο έλεγχος για να μπορέσει να τεθεί σε λειτουργία περνάει μέσα από όσο το δυνατόν πιο “ελευθεριακές” διαδικασίες, –ορισμός και αυτοτέλεια μιας Αυτοκρατορίας της οποίας το κέντρο θα είναι παντού και πουθενά και η οποία θα εποπτεύει μια ανθρωπότητα η οποία επίσης θα βρίσκεται παντού και πουθενά-, τότε αυτή η Αυτοκρατορία θα είναι ένα “top record” για το είδος της, και δικαιολογημένα θα εγείρει αξιώσεις για μονιμότητα και ακινησία της στο διηνεκές.

Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΜΕ ΤΟ ΗΜΙΨΗΛΟ ΚΑΠΕΛΛΟ

Πολλοί άνθρωποι έχουν μια πλήρως διαστρεβλωμένη εικόνα για το κομμουνιστικό όραμα έτσι όπως αυτό εξαγγέλθηκε από τους Μαρξ και Ένγκελς από κοινού στο “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” τους.Είναι ασφαλώς μια “κληρονομιά” της Ρώσικης Επανάστασης και δη της σταλινικής εφαρμογής της στο κοινωνικό κράτος το γεγονός ότι η μιζέρια, η κακογουστιά, ο πτωχοπροδρομισμός, η προσποιητή συμπόνοια, ο υστερικός “αδελφοσυντροφισμός”, η περιφρόνηση για την πολυτέλεια και την ευρωπαϊκή κομψότητα, η αρσενικοποίηση των “συντροφισσών” γυναικών στο βαθμό που η θηλυκότητα συνδέεται λίγο πολύ με την κομψότητα και την χάρη(πράγματα εξορκιστέα) -μια αρσενικοποιήση που πήρε εντελώς αποκρουστικές διαστάσεις με το φεμινιστικό κίνημα της δεκαετίας του 70-, η φαρισαϊκή επίδειξη φτώχειας ως παράδειγμα προς μίμηση, με λίγα λόγια ο μουντός και γκρίζος κόσμος της “τραγιάσκας” που φοριέται με φόντο μια καμινάδα εργοστασίου και με μια φρατζόλα ψωμί στη μασχάλη, είναι λοιπόν, μια τεράστια παρεξήγηση και παρερμηνεία ότι αυτά έμελλαν να γίνουν κατά τη διαδρομή του 20ου αιώνα συνώνυμα του επαναστατικού σοσιαλισμού και του κομμουνιστικού οράματος… Κάθε άλλο παρά αυτό είχαν οι Μαρξ και Ένγκελς στο μυαλό τους,. Ίσα-ίσα, μάλλον το αντίθετο: για τους ιδρυτές του “επιστημονικού σοσιαλισμού” η κοινωνική οργάνωση πάνω σε ορθές κολλεκτιβιστικές δομές μπορεί να πραγματοποιηθεί με σωστό τρόπο, στην αρχή, μόνον στα πιο ανεπτυγμένα από βιομηχανική άποψη καπιταλιστικά κράτη.

Όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος, το άνω περιγραφόμενο πάνθεον της μιζέριας ή και της αφυσικότητας κάθε άλλο παρά στηρίζεται στην γερμανική αστική κουλτούρα του Μαρξ και του Ένγκελς αλλά είναι μάλλον προϊόν μιας ιδιότυπης μείξης ρωσικής χριστιανικής υπερ-ορθοδοξίας (στα όρια της “αίρεσης”) με επαναστατικό “ναροντνισμό”-μηδενισμό του 19ου αιώνα έτσι όπως χωνεύτηκε με υποσυνείδητο τρόπο από τους Ρώσους επαναστάτες του 1917…Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει πάντα και ένα εθνικό συλλογικό ασυνείδητο το οποίο φέροντας το βάρος των προσφορών του πρόσφατου ιστορικού παρελθόντος του στο εκάστοτε τώρα, βάζει την “αλαφροίσκιωτη” αλλά καθοριστική υπογραφή του σε ο,τιδήποτε…

Ωστόσο, αν το όραμα του κομμουνισμού όπως το οραματίστηκε ο Μαρξ δεν έμελε να το εκπληρώσουν οι οπαδοί του και παθιασμένοι αναγνώστες των βιβλίων του (σήμερα έμεινε μόνον ο Kim Jong Il της Βόρειας Κορέας… μια θλιβερή καρικατούρα μαρξισμού, -ένας “Μουσσολίνι σε ασιατική εκδοχή”-, φιγούρα για την οποία ο Μαρξ δεν θα ήταν ασφαλώς περήφανος…), κατά ένα εξωφρενικό τρόπο θα το πραγματώσει η “υποτιθέμενη ιστορική αντίπαλη “ταξη” που ήταν “προορισμένη να εξαφανιστεί” ! Ναι, είναι οι ίδιοι ακριβώς κύκλοι που ρίχνουν ξύλο προς καύση στην εστία της καπιταλιστικής μηχανής εκείνοι που προτίθενται να πραγματώσουν τον κομμουνισμό, και μάλιστα στην πιο lux εκδοχή του!

Πώς είναι δυνατόν αυτό ;

WELTGEIST UND ZEITGEIST

Στην πραγματικότητα υπάρχει κι ένα Weltgeist (πνεύμα του κόσμου) εκτός από το Zeitgeist (πνεύμα της εποχής). Ως Weltgeist θα μπορούσα να ορίσω ό,τι είναι ακίνητο σε σχέση με το Zeitgeist και ταυτόχρονα, τροφοδότης του δεύτερου με ιδέες προς πειραματική ή άμεση εφαρμογή. Χρησιμοποιώντας φιλοσοφικούς όρους θα έλεγα πως πρόκειται ακριβώς για την δεξαμενή της συνείδησης ή ό,τι οι Βουδδιστές της σχολής Mahayana αποκαλούν ως “Alaya-Vijnana” (ωκεάνεια συνείδηση). Το Weltgeist είναι η αφομοίωση και η σύνθεση εκάστης ανεπανάληπτης συνείδησης που συνοδεύει το μοναδικό άτομο στην ζωή του. Πρόκειται επομένως για ένα άθροισμα συνειδήσεων, όχι στατικό, αλλά δυναμικό. Το άθροισμα απορροφά τα αθροιζόμενα μέρη του και παρουσιάζει ένα τελικό σύνολο απόλυτα ομοιογενές στο οποίο είναι αδύνατον να διακρίνεις πλέον τα συστατικά μέρη του.

Το Zeitgeist επομένως, δεν είναι παρά το ίδιο το Weltgeist εν δράσει , και μάλιστα , εν δοκιμαστική, πειραματική δράσει…

Είναι απρόσωπο το Weltgeist ; Εξαρτάται από το πώς το βλέπει κάποιος. Δεν υπάρχει τίποτε το απρόσωπο που να μην είναι , κάτω από ορισμένες συνθήκες και σε δεδομένες χρονικές στιγμές προσωποποιημένο. Έτσι συμβαίνει με το Zeitgeist, και φυσικά, δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς για την ίδια την “μήτρα”, το Weltgeist, απ’ όπου εκπορεύεται το εκάστοτε Zeitgeist.

Ωστόσο, η σχέση Weltgeist -Zeitgeist είναι αμφιδρόμου φύσεως…Το Zeitgeist πηγάζει μεν από το Weltgeist, ωστόσο, λόγω της “πειραματικής” φύσεώς του, επανακαθορίζει και αναδιαμορφώνει σε ένα βαθμό το Weltgeist. Ακριβώς γιατί το Weltgeist δεν είναι παρά η έκπτωτη θεότητα που διχοτομείται σε δύο εσωτερικές επιθυμίες-δράσεις-υποστάσεις : η μια θέλει την επιστροφή στην Αιωνική άφθαρτη κατάσταση του ανθρώπου, και η άλλη, θέλει τον Θρίαμβο του Κόσμου εις βάρος της απο-θέωσης του ανθρώπου στο όνομα , μάλιστα μιας “αποθέωσής” του δευτέρου! …Σύμφωνα με την δεύτερη υπόσταση-επιθυμία, η Γη είναι το απόλυτο πεδίο όπου κάθε “παράδεισος” υποχρεωτικά πρέπει να εκτυλιχθεί σε αυτό…Ο μαρξικός πρωτο-κομμουνιστής του 19ου Αιώνα δεν διαφέρει εδώ σε τίποτα από τον μέσο καπιταλιστή, στο βαθμό που και οι δυο κηρύσσουν πως το βίωμα στη Γη είναι αυτοαναφορικό, ότι συνιστά -να το πούμε έτσι- μια ενδελέχεια, και ως εκ τούτου διαλέγουν συνειδητά τον θρίαμβο του Κόσμου ως πρώτη επιλογή έναντι της αιωνικής αφθαρσίας…

Το Weltgeist , κατά συνέπεια, και ιδωμένο ως την πρώτη υπόσταση-επιθυμία του που “θέλει Γη” θα πρέπει κάποτε να βγει από την εσωτερική αστάθειά του και ακόμη από τις αλλαγές που προκαλεί το ίδιο στον εαυτό του μέσω των αλλεπαλλήλων πειραματισμών που επιχειρεί μέσω του Zeitgeist , και έτσι να κηρύξει την Μοναδική Αυτοκρατορία πάνω στη Γη που πέπρωται να μην καταλυθεί ποτέ…Και ακόμη, να έχει μία ουσιώδη διαφορά με κάθε άλλη αυτοκρατορία που έχει εμφανισθεί έως τώρα στην ιστορία των ανθρώπων: να προσφέρει πραγματικό ευ ζην σε κάθε άνθρωπο αδιακρίτως !!! Καθιστώντας τον απηλλαγμένο από κάθε βιοτική μέριμνα και προσφέροντάς του ένα υπερ-ποιοτικό επίπεδο ζωής με άπειρες επιλογές όσον αφορά το πεδίο εξειδίκευσης και το πεδίο της μη-εξειδίκευσης, τουτέστιν, της απόκτησης μιας πλούσιας ατομικής κουλτούρας που θα εναρμονίζεται με την “ανιδιοτελή” κοινωνικότητα που θα διέπει ολόκληρο το Global Empire και τους “παγκοσμιοποιημένους πολίτες” του. Ακούγεται ωραίο ; ίσως… …κρατείστε όμως και μια επιφύλαξη για το αν η λέξη “ωραίο” πρέπει να αντικατασταθεί με τη λέξη “εφιαλτικό”¨…

YOUR HELL IS ABOUT TO START…

Εκείνος που κουράζεται περισσότερο , εν τέλει, από τη λειτουργία του καπιταλισμού δεν είναι άλλος παρά ο ίδιος ο καπιταλισμός ! Χωρίς αμφιβολία, ο καπιταλισμός μετατρέπει μια αρχετυπική “Οδύσσεια” σε πραγματικότητα. Είναι εκείνο το σύστημα, που περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό σύστημα που εμφανίστηκε στο προ-καπιταλιστικό παρελθόν της ανθρωπότητας, έκανε οριακή την αποξένωση του ανθρώπου από κάθε ουσία του εαυτού του και ακριβώς γι’ αυτό από κάθε παράδεισο. Σηματοδοτείται, τρόπον τινά, μια χειραφέτηση της ανθρώπινης ατομικής περιπέτειας σε έδαφος που πάντοτε είναι ξένο, από εμπειρική ή υπαρκτική άποψη, και ακόμη, εγκαθιδρύεται με εκπληκτικό τρόπο το “βασίλειο κάθε τυχοδιώκτη”(ο όρος παρμένος με την ουδέτερη έννοια του, ούτε με την καλή , ούτε με την κακή), το οποίο γίνεται και μια σταθερή -σχετικά- αξία ! Πράγματι, οι χρυσοθήρες που συρρέουν κατά πλήθη στην Αλάσκα είναι η οδυσσειακή εικόνα του καπιταλισμού…

Η μητρική προστασία που μπορεί να συναντήσουμε σε οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό σύστημα , φαίνεται πως είναι κάτι το ανύπαρκτο στα πεδία του ώριμου καπιταλισμού…Η επιβίωση είναι έργο αποκλειστικά και μόνον του ατόμου και οποιαδήποτε κοινωνική πρόνοια ή μέριμνα φαίνεται πως είναι μάλλον μια μέριμνα για τον …ίδιο τον καπιταλισμό παρά για το άτομο (με εξαίρεση, ίσως, τις Σκανδιναβικές Χώρες). Η μόνη προστασία που μπορεί να βρει ο “χρυσοθήρας” είναι μόνο στις αγκάλες της ερωμένης. Κατά συνέπεια, σε μια άλλη “χρυσοθηρική” οντότητα, τυχοδιώκτις και αυτή που προσπαθεί με τη σειρά της να προφυλαχθεί από τις απειλητικές καταιγίδες του κόσμου. Ωστόσο, ο έρωτας στο βαθμό που θέλει να παραμένει έρωτας ενέχει πάντα ένα είδος ή ένα ορισμένο ποσοστό σαδομαζοχισμού που εκδηλώνεται και από τις δυο πλευρές, και ακόμη, είναι μια “φιλότητα” που εκφέρεται με όρους προσποιητού ή και αυθεντικού πολλές φορές “νείκους”. Έτσι ο “πόλεμος” στην ερωτική διαδικασία έχει ως υποσυνείδητο ζητούμενο να αυξήσει την ηδονή και στα δυο φύλα, και σε κάθε περίπτωση είναι ένα ακόμη “τυχοδιωκτικό πεδίο” εκδήλωσης του ανθρώπινου ψυχισμού. Ως εκ τούτου , δεν θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η “προστασία” που παρέχει ο πραγματικός και όχι ο κατά σύμβαση έρως είναι ένα υποκατάστατο της μικρής ή μεγάλης κοινωνικής μέριμνας που ενείχαν είτε σε μικρό είτε σε ακόμη …μικρότερο ποσοστό οι προ-καπιταλιστικές κοινωνίες…Πρόκειται για άλλη μια “Οδύσσεια” μέσα στην καπιταλιστική “Οδύσσεια”.


Είναι όμως, ο καπιταλισμός, εκείνος ο σίγουρος για τον εαυτό του οδηγός που στην κρίσιμη στροφή πατάει στη σωστή πίεση το φρένο, και το απελευθερώνει την επομένη στιγμή με θαυμαστή ανακλαστική ακρίβεια για να πατήσει το γκάζι γεμάτος αυτοπεποίθηση; κάθε άλλο… Η πειραματική φύση του καπιταλισμού αποτρέπει τον ίδιο από το να αισθανθεί “σίγουρος” και “αυτάρκης”. Δεν είναι τυχαίο, που θεωρείται αδιανόητη η εξαγγελία ενός “αιωνικού δέοντος status” από τον καπιταλισμό, και το οποίο μπορεί να αποκαλυφθεί ως λαγός εν είδει θαυμαστής ταχυδακτυλουργικής επίδειξης και βγαλμένο μέσα από το ημίψηλο καπέλλο…Αν, ωστόσο, ο “λαγός” μιας “Χρυσής Εποχής” δεν είναι προορισμένος να είναι καπιταλιστικής φύσεως, αυτό δεν σημαίνει όμως πως ο ταχυδακτουλουργός που θα το ανασύρει δεν είναι μια καπιταλιστική “φύση” και “νοοτροπία”…

Ο καπιταλισμός δεν ανησυχεί για κάποιο “επαναστατικό κίνημα” που θα τον ανατρέψει. Θα πρέπει να ομολογήσει κάποιος πως το κεφαλαιοκρατικό status έχει αρκετή αυτοπεποίθηση, και ίσως όχι αδικαιολόγητα. Ο κομμουνισμός έχει δυσφημιστεί ανεπανόρθωτα από την σταλινκή κατάχρηση και διαστρέβλωση της μαρξικής προοπτικής, όσο και αν ο Μαρξ δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για τον …Kim Jong Il ! Το θέμα είναι καθαρά ψυχολογικό εδώ: οι μάζες δεν είναι διατεθειμένες να ρισκάρουν για δεύτερη φορά έστω και μια μικρή πιθανότητα αναβίωσης των γκουλάγκ ή του “τρομαγμένου βλέμματος στο δρόμο”. Πολλώ δε μάλλον τις ουρές και τα δελτία για την αγορά βασικών ειδών… Αρκεί να ρωτήσει κάποιος τον πρώτο περαστικό τυχόντα στο δρόμο μιας μεγαλούπολης κάποιας ανατολικο-ευρωπαϊκής χώρας. Θα διαπιστώσει τότε πολύ εύκολα, πως ο,τιδήποτε φέρει ως “label” το “κομμουνιστικό”, έστω και αν έχει τις καλύτερες προθέσεις, είναι καταδικασμένο να αποτύχει κατά 100%. Κατά ένα παράξενο τρόπο ό,τι δεν μπόρεσε να πετύχει ο πεπεισμένος αντικομμουνισμός των Τσώρτσιλ και Ρούζβελτ, το πέτυχε η εφηρμοσμένη, στο όνομα της κομμουνιστικής προοπτικής, κτηνωδία των Στάλιν, Μάο τσε Τουνγκ, Πολ Ποτ και λοιπών της ίδιας νοοτροπίας ή “συνομοταξίας” αν προτιμάτε. Η μεγάλη, λοιπόν, ανησυχία του καπιταλισμού δεν είναι παρά οι ίδιοι οι …καπιταλιστές, οι μεμονωμένοι καπιταλιστές, συνεχώς μη-προβλέψιμοι, ολοένα και πιο πολύ αρπαχτικοί και άπληστοι, διατεθειμένοι κάθε φορά να ρισκάρουν τις πιο παράλογες και επίφοβες για το κοινωνικό σύνολο οικονομικές εφαρμογές-πειράματα.

Ο καπιταλισμός απεστράφη θανάσιμα τον εφηρμοσμένο “κομμουνισμό” (ως θεωρία) του 20ου αιώνα για ένα εξωφρενικό λόγο: ακριβώς επειδή δεν είχε καμμία σχέση με το όραμα του Μαρξ και του Ένγκελς, όραμα, το οποίο όχι μόνο δεν είναι εξοβελιστέο από τους “κύκλους” που τροφοδοτούν την καπιταλιστική μηχανή στην ανακύκλωσή της αλλά τουναντίον, αποτελεί πρώτης τάξεως υλικό προς εκμετάλλευση και εφαρμογή ιδεών στην μελλοντική κοινωνική πραγματικότητα ! Και σε κάθε περίπτωση, όχι διατηρώντας ή συντηρώντας την ετικέτα του “κομμουνισμού”…Και ακόμη περισσότερο, απορρίπτοντας φυσικά οποιοδήποτε ενδιάμεσο στάδιο (δικτατορία του προλεταριάτου, σοσιαλισμός) που προβλέπεται από τη μαρξιστική θεωρία. Την θέση της δικτατορίας του προλεταριάτου ως μετάβαση, και βέβαια χωρίς να εξασκήσει καμμία τέτοιου είδους “δικτατορία”, έρχεται με ένα εξωφρενικό αλλά πολύ ρεαλιστικό τρόπο να την καταλάβει ο ίδιος ο …καπιταλισμός !

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

Γελιούνται όσοι νομίζουν πως ο …Bill Gates ενσαρκώνει το αποδεκτό ή συμβατό για το εκκολαπτόμενο Global Empire όραμα για τo πλέον κατάλληλο operating system ή την πρέπουσα πληροφορική κουλτούρα… Η Microsoft τα ενσαρκώνει, βέβαια, αυτά τα δυο πράγματα, αλλά μόνον για τον καπιταλισμό. Για τα δεδομένα του Global Empire είναι κάτι που πρέπει να θαφτεί στο παρελθόν: στις εποχές της “κρίσης” και της γενικευμένης αβεβαιότητας της ανθρωπότητας, προτού η τελευταία εισέλθει στα …Ηλύσια Πεδία της “παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας” (και όχι “παγκοσμιοποιημένης οικονομίας” όπως έχουμε σήμερα) των “παγκοσμιοποιημένων πολιτών”, με άλλα λόγια, ενός Global Empire του οποίου το κέντρο θα βρίσκεται παντού και πουθενά και που θα εποπτεύει μια ανθρωπότητα που θα βρίσκεται επίσης παντού και πουθενά.

Για τις “lux”-”κομμουνιστικές” ανάγκες του Global Empire θα απαιτείται ένα operating system του οποίου τα κοινωνικά, και ακόμη περισσότερο, τα κοινωνικοποιημένα χαρακτηριστικά θα είναι πλήρως αντιδιαμετρικά με εκείνα της “καπιταλιστικής” Microsoft. Ένα πρώτο “δείγμα γραφής” για το ποιο θα είναι το ποθητό OS, και πολύ περισσότερο η πληροφορική φιλοσοφία που το συνοδεύει, για το Global Empire, μπορεί να το δει κάποιος στις διάφορες διανομές (distributions) του GNU/Linux OS καθώς και στις δορυφορικές γύρω από αυτές τις διανομές “κοινότητες” (communities) που αναλαμβάνουν εθελοντικά (και θα δούμε αργότερα την τεράστια σημασία που έχει γενικότερα ο εθελοντισμός ως κίνημα-πείραμα για το Global Empire) να αναπτύξουν τον κώδικα κάθε διανομής, και ακόμη, να καθοδηγήσουν , μέσω πολυπληθών forums που ξεφυτρώνουν στο διαδίκτυο σαν μανιτάρια γι’ αυτό το σκοπό, όσους είναι αρχάριοι στο linux, ή χρειάζονται κάποια πρόσθετα “πακέτα” για εγκατάσταση στο OS τους , ή γενικότερα επείγονται για ένα τεχνικό service. Βέβαια, όλα αυτά , δεν αφορούν μόνο το GNU/Linux αλλά το σύνολο κίνημα του “open source” (ανοιχτός πηγαίος κώδικας) στον χώρο της πληροφορικής και του compu-software.

Εάν μελετήσει κάποιος με επίμονη σπουδή τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι κοινότητες του “open source” και των διαφόρων διανομών-ΟS’s του GNU/Linux, τότε, ασφαλώς, θα καταλήξει σε ένα συμπέρασμα που φαντάζει ακλόνητο: η λειτουργία αυτών των hi-tech κοινοτήτων είναι κομμουνιστική “από τη κορυφή ως τα νύχια” ! (και φυσικά δεν προκαλεί ιδιαίτερη απορία το γεγονός ότι κάποτε η Microsoft έθεσε σε διαδικτυακή κυκλοφορία μιαν ηλεκτρονική αφίσσα της οποίας το περιεχόμενο διατεινόταν πως η υποστήριξη στο Linux, δεν είναι παρά “υποστήριξη στον κομμουνισμό” ! ). Ακόμη περισσότερο, αυτός ο ηλεκτρονικός κομμουνισμός φαντάζει πλήρως σαν το …όγδοο θαύμα του κόσμου, αν αναλογιστεί κάποιος πως οι εθελοντές και τα απλά μέλη που προσφέρουν και δέχονται βοήθεια μέσα στις κοινότητες, προέρχονται από όλο το “ταξικό “ φάσμα. Κάλλιστα, και με περισσή ανιδιοτέλεια ο καλοντυμένος κύριος που μπορεί να είναι υψηλόβαθμο διευθυντικό στέλεχος μιας εταιρείας συζητά σαν ίσος προς ίσο με τον παροιμοιώδη ή τυπικό cyber-freak ή σκέτα “freak”…Και οι δυο στο βαθμό που εξισώνονται πίσω από την λέξη “volunteers” και είναι ως σύνολα άτομα “αθέατοι” μέσα στα …ιδιότροπα “δώματα” ενός forum που ασχολείται με την hi-tech φιλοσοφία του ανοιχτού λογισμικού…είναι “πρακτικοί κομμουνιστές”. Ανέξαρτητα , φυσικά , από το γεγονός ότι και οι δύο, κατά μεγίστη πιθανότητα θα νοιώθουν αποστροφή για τους Ρώσους ή Κινέζους κήρυκες του κομμουνισμού στον 20ό αιώνα, εν τούτοις, εφαρμόζουν τον κομμουνισμό στη πράξη, με φόντο μια ηλεκτρονική αλήθεια και την εφαρμογή της, και με μια ευσυνειδησία και ποιότητα συμπεριφοράς, οι οποίες, δεν χωρεί αμφιβολία, θα ενθουσίαζαν τον Μαρξ !

Το Global Empire ασφαλώς έχει ήδη βολιδοσκοπήσει το κίνημα του “open source” (και στον χώρο των OS’s, εάν δεν χρησιμοποιηθεί εν τέλει το linux ως μαζικό OS, τότε σίγουρα κάποιο μελλοντικό UNIX-οειδές σύστημα παρόμοιας φιλοσοφίας θα επιλεχθεί γι’ αυτό το σκοπό…) ως το μόνο κατάλληλο που συναρμόζεται με την δική του φιλοσοφία, μακριά από τη φιλοσοφία της “καπιταλιστικής” Microsoft μιας και προσφέρει πανίσχυρα λογισμικά ή softwares υψηλής ποιότητας (π.χ. μπροστά σε μια μηχανή Debian-Linux, τα Windows φαντάζουν σαν φτηνός αριθμητικός calculator τσέπης…), κατασκευασμένα με βάση την ιδεολογία του εθελοντισμού, και το κυριότερο, την ιδανική εφαρμογή της φιλοσοφίας του forum στην ηλεκτρονική πραγματικότητα, πράγμα, που είναι το κορυφαίο κριτήριο επιλογής για το Global Empire που από μόνο του δεν θα συνιστά, στην λειτουργική εμφάνισή του, τίποτε περισσότερο από ένα Λερναίο Γίγα-Forum !

BE A VOLUNTEER !”

Ο εθελοντισμός είναι, ίσως, το πιο προχωρημένο πείραμα από την άποψη της ακριβούς εκτίμησης των κοινωνικών αντιδράσεων και ανακλαστικών σε ένα μελλοντικό Παγκόσμιο Φόρουμ του οποίου η λειτουργία θα διευθετεί (και με αφανή τρόπο θα ορίζει) κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής…

Η λογική είναι απλή: εφόσον σε συνθήκες πλήρους και ανηλεούς χρηματικής νομοτέλειας, υπάρχει όχι ένας ευκαταφρόνητος αριθμός ανθρώπων που δέχονται να θυσιάσουν ένα σημαντικό μέρος του ελευθέρου χρόνου τους για να γίνουν “εθελοντές” σε κάποιο κοινωνικό πεδίο δράσεως, τότε, δεν χωρεί αμφιβολία ότι σε συνθήκες στις οποίες το χρήμα θα είναι πλέον “μουσειακό είδος” και η ψυχολογική καταπίεση από αυτό, φυσικά, ανύπαρκτη, οι “εθελοντές” θα ξεπερνούν σε ποσότητα και ποιότητα το χιλιαπλάσιο αυτών που εντοπίζονται στα αποτελέσματα των τωρινών “πειραμάτων”-test drive.

Ακριβώς γι’αυτό το λόγο, ο “εθελοντισμός” εξαπλώνεται σαν επιδημία στις μέρες μας, και μάλιστα, σε μεγαλύτερο βαθμό στις πιο ανεπτυγμένες από οικονομική-βιομηχανική άποψη χώρες… Το κίνητρο, ωστόσο, για τον “εθελοντισμό” σήμερα διαφέρει από αυτό του μελλοντικού “εθελοντισμού” του Global Empire ή του Παγκόσμιου Φόρουμ κατά τούτο: σήμερα ο μέσος άνθρωπος γίνεται “εθελοντής” για να αποκτήσει ένα πρόσθετο κοινωνικό κύρος ή ηρωικό κύρος ανάμεσα στους συνανθρώπους του. Βέβαια, δεν λείπουν και οι άνθρωποι εκείνοι που ωθούνται προς τον “εθελοντισμό” από μια πραγματική ανιδιοτελή επιθυμία “προσφοράς στον άλλον”. Οι τελευταίοι, κυρίως, είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι ως τωρινό “πειραματικό μοντέλο” για το εκκολαπτόμενο Global Empire στις μέρες του οποίου, σε κάθε περίπτωση το κίνητρο για την προσχώρηση στον εθελοντισμό θα είναι το εξής: εφόσον η διοχέτευση των αγαθών προς την κοινωνία δεν θα γίνεται έχοντας ως διαμεσολάβηση την χρηματική-οικονομική ανταλλαγή, αλλά με βάση την πιο πλήρη αμεσότητα, τότε, και δεδομένης της υπερεπάρκειας υψηλής και πολύ προχωρημένης τεχνολογικής δομής, θα αρκεί από τον κάθε άνθρωπο μια συνεισφορά κάποιων ελαχίστων ωρών κάθε εβδομάδα για την εκπλήρωση των λειτουργιών της τροφοδότησης της κοινωνίας με υλικά και πνευματικά αγαθά. Αυτές οι ελάχιστες ώρες θα διατίθενται από το άτομο εθελοντικά. Υπάρχουν, όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος, πολλοί λόγοι που καθιστούν μια τέτοια εθελοντική προθυμία κάτι περισσότερο από βεβαία. Και, αναμφίβολα, πολλοί λόγοι που καθιστούν την αποφυγή αυτής της εθελοντικής mini-προσφοράς, ανούσια, χωρίς νόημα ή και επικίνδυνη. Ένα πρόσθετο μέτρο κατά των , σίγουρα όχι και πολλών “απρόθυμων” για εθελοντική συνεισφορά, θα είναι και ο ηλεκτρονικός εξοστρακισμός.

ΠΟΙΟ ΟΝΟΜΑ ΘΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΣΤΟ ΟΣΤΡΑΚΟ ;”

Κάλλιστα, μια τέτοια ερώτηση θα μπορούσε κάποιος να την ακούσει στην Πνύκα της Αρχαίας Αθήνας, όταν έπρεπε να αποφασιστεί από τον “δήμο” (το πλήθος) το ποιος ήταν ο πλέον επικίνδυνος άνθρωπος για την δημοκρατία, και κατά συνέπεια να εκτοπιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα από την Αττική. Ωστόσο, ο εξοστρακισμός στο Παγκόσμιο Φόρουμ του Global Empire, καίτοι θα έχει σαφώς τις ιστορικές ρίζες του στον εξοστρακισμό όπως τον εφάρμοζε κάποτε η αρχαία Αθήνα, θα γίνεται με άλλο τρόπο, και για πιο “λεπτούς” λόγους…Ο πρώτος και πιο σοβαρός λόγος είναι, ότι η απειλή του ηλεκτρονικού εξοστρακισμού θα πρέπει να επισύρεται πάντοτε πάνω από τις κεφαλές των “παγκοσμιοποιημένων πολιτών” , για να τους κάνει όσο το δυνατόν περισσότερο ψυχολογικά εξαρτημένους από το Φόρουμ , το οποίο θα είναι φυσικά κατά πρώτιστο λόγο ηλεκτρονικό , και θα ρυθμίζει κάθε πτυχή της σχέσης των “πολιτών” με την κοινωνική δραστηριότητά τους (μηδέ εξαιρουμένης, βέβαια, και αυτής της σχέσης με τα αναγκαία για την βιολογική συντήρηση αγαθά…). Ο ηλεκτρονικά εξοστρακισθείς για κάποιο σοβαρό παράπτωμα δεν θα αποκλείεται, φυσικά, από τα μέσα της συντήρησής του αλλά “θα χάνει, πραγματικά, το έδαφος κάτω από τα πόδια του” μιας και ο αποκλεισμός του από τον κοινωνικό ιστό για κάποιο σημαντικό χρονικό διάστημα θα είναι συντριπτικός και εφιαλτικός. Επιπρόσθετα δε, ο εξοστρακισμός θα έχει ενδυθεί, με περίτεχνο τρόπο, μια τέτοια ατμόσφαιρα απαξίωσης και περιφρόνησης που θα δημιουργεί και ένα είδος ατύπου και ανεπισήμου “ποινικού μητρώου”, καθοριστικού, ωστόσο, για το “κοινωνικό” μέλλον του ηλεκτρονικώς εξοστρακισθέντος. Το ψυχολογικό αντιστάθμισμα μπροστά σε όλη αυτή τη κατάσταση που θα έχει ο εξοστρακισθείς θα είναι μηδαμινό. Δεν θα μπορεί να αναπληρώσει την οδύνη του εξοστρακισμού και της απαξίωσης προσακτώντας κάποια αίσθηση “παρανόμου-ήρωα”, για παράδειγμα. Και πράγματι, πώς θα ήταν κάτι τέτοιο εφικτό, τη στιγμή που θα έχει επισύρει ο ίδιος τον εξοστρακισμό εναντίον του, αρνούμενος , για παράδειγμα, να προσφέρει εθελοντικά ελάχιστες ώρες κάθε εβδομάδα για την υλική ή πνευματική τροφοδότηση του κοινωνικού συνόλου, τη στιγμή που το Φόρουμ εξ αίτιας ακριβώς της κοινωνικής λογικής που το διακατέχει, κατέστησε εφικτό να ζει, από υλική άποψη, όπως ζούσε ένας εύπορος “αστός” του παρελθόντος ; (δηλαδή του σήμερα). Πράγματι, ο εξοστρακισθείς δεν θα μπορεί να εφεύρει πουθενά μια “αντάρτικη” δικαιολογία που θα τον ανακουφίζει κατά την στιγμή της αποχώρησής του από το ηλεκτρο-κοινωνικό Παγκόσμιο Φόρουμ…

DIESER MANN HAT NICHTS ZU TUN. ER BRAUCHT NICHT ZU ARBEITEN, ABER ER WEIß NICHT, WAS ER TUN SOLL. UND DABEI GIBT ES DOCH SO VIELE MÖGLICHKEITEN, SEINE FREIZEIT SINNVOLL AUSZUFÜLLEN.

preludium

Η έννοια του “δικτύου” ήταν και είναι πάντοτε καθοριστική για την επιτυχία ή μη μιας κοινωνικής οργάνωσης. Τι ορίζεται ως “δίκτυο στον κοινωνικό χώρο”; Είναι ακριβώς ο βαθμός αλληλεξάρτησης που έχουν μεταξύ τους τα μέλη μιας κοινωνίας σε σχέση με τους κανόνες οργάνωσης που δομούν αυτή την κοινωνία. Έτσι, βλέπουμε ότι στο “δίκτυο” υπάρχουν πάντοτε “τρεις” μεγα-κόμβοι με τους οποίους συναρτώνται όλοι οι δευτερεύοντες κόμβοι που απορρέουν απ’αυτούς και “δύο” σχέσεις-σημεία αναφοράς. Οι τρεις μεγακόμβοι είναι το “εγώ” ο “άλλος” και η “σαφώς οριζομένη σχέση μεταξύ τους από την κοινωνία” και οι δυο σχέσεις-σημεία αναφοράς είναι η σχέση του “εγώ” με τον “άλλον” και η σχέση αυτών των δυο, θεωρουμένων ως ένα, με την ίδια την κοινωνία. Όσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός αλληλεξαρτήσης που έχουν μεταξύ τους οι τρεις μεγα-κόμβοι, τόσο πιο διαρκής και στέρεη είναι αυτή η κοινωνία. Και ακόμη, τόσο πιο “ατσάλινοι” είναι οι ιστοί που δομούν τις δυο σχέσεις-σημεία αναφοράς. Ο βαθμός αλληλεξάρτησης που έχουν μεταξύ τους οι τρεις μεγα-κόμβοι ορίζεται ως ο λόγος του βαθμού ταύτισης του “εγώ” και του“άλλου” ομού με την κοινωνία προς τον βαθμό ταύτισης του “εγώ” με τον “άλλον” παρμένων μόνων τους. Το ύψιστο προσδοκόμενο αποτέλεσμα που μπορεί να μας δώσει ,κατά συνέπεια, το κλάσμα αυτού του λόγου είναι ο αριθμός 1 , που αναγόμενος από τη μαθηματική στη φιλοσοφική διάστασή του είναι η ένωση, η επιτυχία αυτής της ένωσης και η “χαρά” που επιφέρει (“ένας κόσμος”, “μία ανθρωπότητα” κ.λπ.) . Όσο οι τιμές του λόγου είναι, φερ’ ειπείν για παράδειγμα, της τάξεως των 0,765***, 0,876***,0,987*** μπορούμε να μιλάμε για υψηλή προσεγγισιμότητα του ενός και επομένως για μια ικανοποιητική επιτυχία. Και πράγματι θεωρητικά, τα δυο μέλη του κλάσματος μπορεί να μας δώσουν το ένα (1) ως αποτέλεσμα, ωστόσο σε πρακτικές συνθήκες δύσκολα -αν όχι αδύνατον- επιτυγχάνεται. Επομένως, οποιαδήποτε τιμή της τάξεως του 0,9****** μπορεί να θεωρηθεί με σχετική ασφάλεια ως ταυτόσημη του ενός. Σκοπός κάθε κοινωνικής οργάνωσης που εμφανίστηκε στην ανθρωπότητα ήταν να σπρώξει όσο το δυνατόν πιο πολύ την τιμή του κλάσματος προς το ένα(1). Αυτό το ένα(1) δεν είναι άλλο παρά το ιδεατό δίκτυο και, ταυτόχρονα, η αναμφισβητη κυριαρχία και κύρος του κατά εκείνη ακριβώς τη στιγμή της λειτουργίας του.

das Forum

Για να μπορέσει το Παγκόσμιο Φόρουμ ως “δίκτυο” και “ένα” να επιτύχει το μέγιστο βαθμό εσωτερικής συνοχής του, θα πρέπει να στηριχθεί , πρωτίστως, σε ψυχολογικούς εκβιασμούς και όχι τόσο σε αστυνομικούς-ποινικούς εκβιασμούς , τέτοιους, ως είθισται να πραγματοποιούνται έως σήμερα από τις εκάστοτε συναρτώμενες με διάφορα “συμβατικά” συστήματα οργάνωσης κοινωνίες. Ο λόγος είναι απλός : μπορεί μεν οι αστυνομικοί-ποινικοί εκβιασμοί να αυξάνουν τον βαθμό ταύτισης του “εγώ” και του “άλλου” μαζί, με την κοινωνία (ο αριθμητής του κλάσματος), ωστόσο, αυξάνουν και τον παρονομαστή, τουτέστιν την ταύτιση του “εγώ” με τον “άλλων” παρμένων μόνων τους, διότι ο ποινικός εκβιασμός δημιουργεί ηρωικά-”αντιστασιακά” απωθημένα στη συνείδηση που πάντοτε βρίσκουν ένα βαθμό έκφρασης σε μια επιπρόσθετη ταύτιση με τον “άλλον”, όντας και αυτός, κατά κανόνα ή εξ ορισμού, επίσης “θύμα” όσο το “εγώ”. Έτσι στο βαθμό που αυξάνεται και ο παρονομαστής τόσο απομακρυνόμαστε από το προσδοκόμενο ένα(1) ως η τελική τιμή του κλάσματος…

Κατά μία έννοια, όσο μικρότερος είναι ο βαθμός ταύτισης των ανθρώπων μεταξύ τους (παρονομαστής) που έτσι κι αλλιώς είναι αρκετά ισχυρός σε δυνητικό επίπεδο εξ αιτίας του κοινού φόβου του θανάτου, και επίσης, όσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός ταύτισης της ανθρωπότητας με την κοινωνία (αριθμητής), τόσο περισσότερο προσεγγίζουμε το ένα(1), και επομένως, τόσο πιο συνεκτικό γίνεται το δίκτυο και συνεπακόλουθα, τόσο μεγαλύτερες αξιώσεις αιώνιας μονιμότητας εγείρει η δεδομένη κοινωνική οργάνωση, επικαλούμενη την “ανθεκτικότητά” της. Αυτό, σε πρακτικό επίπεδο σημαίνει πως πρέπει να ελαττώνουμε το ένα προς χάριν του άλλου…Έτσι, όσο περισσότερο αυξάνουμε με ψυχολογικό τρόπο (διότι ο μονόπλευρος ποινικός τρόπος επιφέρει “ταύτιση”) την αποστασιοποίηση του “εγώ” με τον “άλλον” (επομένως ελαττώνουμε τον βαθμό ταύτισης μεταξύ των) και κατορθώνουμε εν ταυτώ χρόνω να αυξάνουμε τον βαθμό εξάρτησης και των δυο μαζί από την κοινωνία, τόσο πιο επιτυχής καθίσταται η (εφιαλτική) επιτυχία της νέας κοινωνικής οργάνωσης του Παγκόσμιου Φόρουμ…

Πώς είναι δυνατό, ωστόσο, να επιτευχθεί με κατά το πλείστον ψυχολογικούς τρόπους μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποστασιοποίηση ή αποξένωση του “εγώ” από τον “άλλον” , τη στιγμή που φαινομενικά θα έρχονται περισσότερο “κοντά” από ποτέ ; με λίγα λόγια το ζητούμενο εδώ είναι η πιο λαμπερή βιτρίνα με άδειο τον χώρο από πραγματικά “εμπορεύματα”… Το κλειδί, βρίσκεται ακριβώς στη φύση της ηλεκτρονικής τεχνολογίας, και ακόμη περισσότερο, στη φύση του διαδικτύου. Φαινομενικά, ο χώρος όπου τελούνται οι συζητήσεις ή ακόμη, επιφέρονται λύσεις σε ένα διαδικτυακό φόρουμ, είναι η κορύφωση της εγγύτητας, δεδομένης της εκπληκτικής άρσης της χωρικής ή γεωγραφικής απόστασης που επιτυγχάνεται. Έτσι στο ίδιο “room” έρχονται σε επαφή μέσα σε ελαχιστότατο χρόνο άνθρωποι των οποίων οι κατοικίες μπορεί να απέχουν μεταξύ τους χιλιάδες μίλια…Και όλοι αυτοί συζητούν με κατά πολύ μεγαλύτερη φυσικότητα και άνεση, απ’ό,τι αν συζητούσανε δια ζώσης, ακριβώς γιατί, το “ηλεκτρονικό παραβάν” τους επιτρέπει μια τέτοια ελευθερία στην έκφραση και εκδήλωση συναίσθημάτων που σε μεγάλο ποσοστό θα ήταν αδιανόητη σε μια “ζωντανή” επαφή …Επομένως επιτυγχάνουμε την μεγαλύτερη διαπροσωπική προσεγγισιμότητα μέσω του διαδικτυακού φόρουμ , που ωστόσο είναι παντελώς ανώδυνη και ακίνδυνη για την συνοχή του κοινωνικού δικτύου στο βαθμό που αυτή κατά τη στιγμή της τελέσεώς της, και στο βάθος της, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια “σεξουαλική” επιθυμία (όχι απαραίτητα με την σαρκική έννοια) που δεν εκπληρώνεται ποτέ σε πράξη ! Ο θρίαμβος της αποξένωσης που “προσεγγίζει” , ή καλύτερα, της πλέον άμεσης προσεγγισιμότητας που εν τούτοις αποξενώνει στον μέγιστο βαθμό το “εγώ” από τον “αλλο”! Ταυτόχρονα όμως, η διαρκής , ή τουλάχιστον, παρατεινομένη δια μεγάλο χρονικό διάστημα χωριστικότητα των μελών της κοινωνίας μέσα από το ηλεκτρονικό παραβάν δημιουργεί μια εξίσου παρατεινομένη προσδοκία όσον αφορά τον “άλλον”, προσδοκία που σχεδόν , πάντοτε κατά κανόνα επιφέρει μια εξάρτηση από τον φαντασιακό και όχι τον πραγματικό “άλλον”, στα όρια μάλιστα ενός μονίμου φοβικού άγχους ! Διαβολικό ! Ο απόλυτος θρίαμβος της μη ταύτισης – “ταύτισης” ! Η πιο αριστοτεχνική “αιώρηση” που μπορεί να επισυμβεί στις διαπροσωπικές σχέσεις ! Ε, αν “δούμε” διαγνωστικά αυτή την ηλεκτρονική διαπροσωπική “αιώρηση” μέσα από μία εκτεταμένη πολυπλόκαμη επεκτατικότητα του φόρουμ στην πλέον παγκοσμιοποιημένη διάστασή του , που θα αγκαλιάζει όλες τις πτυχές τόσο της κοινωνικότητας ως ανάγκη του συναγελάζεσθαι όσο και των κοινωνικών αναγκών που σχετίζονται με την ατομική συντήρηση και που πρέπει να εκπληρωθούν, αμέσως-αμέσως έχουμε μια παγκόσμια κοινωνία σε παγκόσμια αιώρηση, χορεύοντας σε ένα “δίχτυ” το οποίο ακριβώς λόγω αυτής της αιώρησης θα κινείται μονίμως και έτσι θα συνιστά την πλέον στέρεη κοινωνική οργάνωση ! Ή με άλλα λόγια, μια αυτοκρατορία της οποίας το κέντρο θα είναι παντού και πουθενά και θα εποπτεύει-ελέγχει μια ανθρωπότητα που θα βρίσκεται, επίσης, παντού και πουθενά.

Επομένως τίθεται το εξής ερώτημα; πρόκειται το Global Empire να είναι καθαρά ηλεκτρονικής φύσεως ; Το ερώτημα , όμως, αν τεθεί έτσι έχει λάθος αφετηρίες. Θα ήταν σα να ρωτούσε κάποιος αν η Βιομηχανική Επανάσταση ήταν βιομηχανικής φύσεως, ή οι πρώτες οργανωμένες κοινωνίες που εμφανίστηκαν, γεωργικής-αγροτοκαλλιεργικής φύσεως…Ας πούμε, ότι υπάρχει ένας σιδηροδρόμος. Για να πούμε ότι λειτουργεί, χρειαζόμαστε α) ένα τραίνο και β) τις ράγες επί των οποίων θα κινηθεί το τραίνο. Ε, η ηλεκτρονική τεχνολογία, αναγομένη στην πλέον δια”κοινωνική” – φορουματική διαστάσή της με ένα τρόπο που να αγκαλιάζει , όχι απλώς κάθε πτυχή της προσωπικής ζωής αλλά πάνω απ’όλα κάθε πτυχή της ατομικής προσδοκίας, είναι για το Global Empire αυτές ακριβώς οι “ράγες”…

Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι η έννοια “φόρουμ” ως η πλέον δυναμική και ελέγχουσα τους “παγκοσμιοποιημένους πολίτες” στις ψυχικά ερημωμένες εκτάσεις του Global Empire, δεν μπορεί σε καμμιά περίπτωση να περιοριστεί σε ένα γιγαντωμένο αφύσικα διαδικτυακό πεδίο. Πρόκειται, μάλλον, για μια νοοτροπία, ίσως μια “ιδεολογία” που θα εμφορεί τους “παγκοσμιοποιημένους πολίτες”, καθορίζοντας και χρωματίζοντας τον τρόπο σκέψης και αντίδρασής τους σε κάθε εξωτερικό ερέθισμα με ένα φορουματικό χρωστήρα, άνευ του οποίου δεν θα νοείται δυνατή οποιαδήποτε έννοια ζωής. Ο “παγκοσμιοποιημένος πολίτης” θα έχει συνεχώς την τάση να αναφέρεται είτε φαντασιακά είτε πραγματικά στο “Φόρουμ” ως έννοια αναφοράς για οποιοδήποτε θέμα προκύπτει στην καθημερινή ζωή του. Οι ομοιότητες ανάμεσα “ιδεολογία” και “θρησκεία” που είναι τόσο εμφανείς σήμερα, επιτρέποντάς μας να μιλάμε για καθαρά θρησκευτικά ανακλαστικά του ανθρώπου προς τις κυμάνσεις και ανακατάτάξεις της ιδεολογικής σκέψης του, όσο επίσης και για απολύτως ιδεολογικές προσκολλήσεις στις θρησκευτικές φόρμουλες, αυτές ακριβώς οι ομοιότητες αρχής θα σπάσουν τα πλασματικά κελύφη των εννοιών “θρησκεία” και “ιδεολογία” και θα συγχωνεύσουν τις δυο πνευματικές (ή ημιπνευματικές) λειτουργίες σε ένα κράμα, το οποίο δεν θα ορίζεται από καμμία λέξη , ει μη μόνον από την εσωτερική αίσθηση μιας παντελούς και πλήρους εξαρτήσεως από την έννοια “Φόρουμ”, είτε αυτή θα τελείται εν παγκοσμίω και αφύσικα γιγαντωμένω ηλεκτρονικώ διαδικτύω είτε στην γκρίζα και αποπνικτική ατμόσφαιρα μιας συνέλευσης. Όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος , οι ηλεκτρονικοί “διάδρομοι” θα έχουν μια σαφή και καθορισμένη προτεραιότητα σε σχέση με τις “ζωντανές” συνελεύσεις, δεδομένου ότι θα εκπροσωπούν με τρόπο πληρέστερο την έννοια του “Παγκόσμιου Φόρουμ” έτσι όπως το επιθυμεί το εκκολαπτόμενο σήμερα Global Empire…Ας μην ξεχνάμε: ο παρανομαστής του “κλάσματος” θα πρέπει να ελαττώνεται όσο το δυνατόν πιο πολύ, και ο αριθμητής του , αντίθετα, θα πρέπει να αυξάνεται ..

CELEBRATE HUMANITY”

Ένα πλήθος ανθρώπων καρφωμένων στα καθίσματά τους μπροστά στις οθόνες των προσωπικών υπολογιστών τους, πασχίζοντας μέσω του ηλεκτρονικού alter ego τους που θα εκπροσωπέιται από ένα nickname , να αποκτήσουν κάποιο κύρος, και ταυτόχρονα να απαντούν στις πιο έξαλλες και εξωπραγματικές συκοφαντίες που θα κυκλοφορούν στο φόρουμ , όχι ακριβώς για τον πραγματικό εαυτό τους αλλά για το …ψευδώνυμό τους. Αυτή είναι μια κεντρική εικόνα του Φόρουμ…Εάν στο παρελθόν της ανθρωπότητας η “γλυκειά” τέχνη της συκοφαντίας είχε το απόλυτο νόημά της στοχεύοντας στον θάνατο του άλλου με κάθε κόστος είτε αυτός έρχοταν ως φυσικό επακόλουθο της συκοφαντίας είτε υποσημαινόταν από ένα ψυχολογικό αποτέλεσμα που δεν ξεπρνούσε τα όρια μιας επίπληξης, τότε μέσα στην θυελλώδη επανάσταση του εξελικτικού ανθρωπισμού που θα είναι το “παγκόσμιο πιστεύω” του Global Empire , η συκοφαντία θα αποστειρωθεί από τον βίαιο βιολογικό θάνατο , με ωστόσο, ένα λειτουργικό “κέρδος” : τον πλήρη αποσυντονισμό της συνοχής της προσωπικότητας του ατόμου καθώς θα απωλέσει, έστω, ένα κάποιο “αίσθημα τιμής” που μπορεί να προσακτούσε καθώς υπερασπίζόταν εαυτόν από άδικες επιθέσεις , και αντί αυτού να νοιώθει ένα αφόρητο αίσθημα γελοιότητας και προσωπικής καταβαράθρωσης της αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησής του, όταν θα σκέφτεται ότι περνάει τον περισσότερο χρόνο της ζωής του προσπαθώντας να υπερασπιστεί έναν “άλλον” έτσι όπως αυτός ο “άλλος” θα έχει διαμορφωθεί και πλαστεί εν είδει τερατογονίας από την σχετικά ανεξάρτητη κίνηση του “ψευδωνύμου” που τον ορίζει και τον ξεχωρίζει μέσα στο Φόρουμ.

Είναι πολύ σημαντικό να κατανοηθεί πως η τέχνη της πολιτικής ψυχολογίας , η έλλειψη της οποίας οδήγησε σε μη-αναστρέψιμες καταβαραθρώσεις των μεγάλων αναμορφωτικών ιδεολογιών των 19ου και 20ου αιώνων, θα ανακηρυχθεί ως η πιο σημαντική γνώση. Χωρίς πλήρη επάρκεια διάγνωσης των συνισταμένων που ορίζουν τις αντιδράσεις του ατόμου απέναντι σε μια απρόσωπη εξουσία η οποία μονίμως θα επισύρει με υπερθεματικό και δοξαστικό τρόπο για τον εαυτό της *όχι μόνο την “ευγένεια” του σκοπού της όπως θα καταλήγει σε κάποια φόρμουλα “εξελικτικού ανθρωπισμού” ως άλλοθι, -μια τέτοια μονόπλευρη και άτσαλη τακτική έχει δοκιμαστεί και στο παρελθόν και δεν απέδωσε τα προσδοκόμενα- , αλλά επίσης και την πραγματική, και καθόλου ιδεατή ή φαντασιακή, αποτελεσματικότητα της διαχείρισης του κόσμου απ’αυτήν, χωρίς λοιπόν αυτή την επάρκεια γνώσης ο άνθρωπος θα καθίσταται ipso facto “αναλφάβητος”. Για να μιλήσουμε με περισσότερη ακρίβεια, μια τέτοια περίπτωση συνιστά “αναλφαβητισμό” ακόμη και στις μέρες μας… Σε ένα τέτοιο εγελιανό “Weltgericht”, λοιπόν, το Φόρουμ θα αθωώνεται συνεχώς δημιουργώντας επιπρόσθετα αισθήματα ανημπόριας ,γελοιότητας και πάν’απ’όλα ενοχής στους “παγκοσμιοποιημένους πολίτες”, οι οποίοι θα εντοπίζονται μονίμως στην τραγελαφική θέση να δικαιολογούν ή να σβήνουν τα “κακά λόγια” που ακούγονται, ούτε καν για τους ίδιους, αλλά για κάτι, στην πραγματικότητα, ανύπαρκτο: τη σκιά ή φάντασμα της φορουματικής περσόνας τους, την προσωπίδα-διαβατήριο για κάποιο κύρος μέσα στον “Global Paradise”…

Τίθεται το ερώτημα περί μιας πιθανής αντι-καθεστωτικής , αντι-φορουματικής αντίστασης… Πράγματι, είναι δυνατόν το ενδεχόμενο της ύπαρξης σεχτών “ανταρτών ενάντια στην αυτοκρατορία” είτε σε υποτυπώδες είτε σε πλήρως ανεπτυγμένο στάδιο από την άποψη της κουλτούρας,της τεχνογνωσίας και κάθε άλλου αναγκαίου για μια ρήξη με το Φόρουμ εξοπλισμού ; Το ερώτημα είναι φυσιολογικό βέβαια, ωστόσο, η απάντηση σε αυτό έχει όλα τα γνωρίσματα του “αφύσικου” που λέγεται με τον πλέον φυσικό τρόπο. Να εξεγερθεί κάποιος εναντίον ποιού ακριβώς ; Στο βαθμό που κατανοούμε ότι μιλάμε για μια Αυτοκρατορία της οποίας το κέντρο θα βρίσκεται παντού και πουθενά και θα διοικεί-εποπτεύει μια ανθρωπότητα της οποίας το κέντρο θα βρίσκεται επίσης παντού και πουθενά, τότε, ασφαλώς συνειδητοποιούμε ότι αυτή η αυτοκρατορία είναι σχεδόν αδύνατον να πληγεί έστω και στο ελάχιστο. Πού θα στοχέυσει ο υποψήφιος “αντάρτης αυτοκρατορίας”, εφ’όσον δεν θα μπορεί να εντοπίσει πουθενά, απολύτως κανένα κυβερνητικό κτίριο που αναφέρεται σε πολιτική ή διοικητική εξουσία, κανένα άρχον πρόσωπο που θα είναι δυνατόν να συνδυαστεί με μια φιγούρα δημοσίας πολιτικής εμφάνισης, πόσο μάλλον πρόσωπο που θα μπορεί να συνδυαστεί με ασφάλεια με λήψεις αποφάσεων, κανένα στρατό εμφανή και σαφώς τοποθετημένο επί γεωγραφικών σημείων (αυτό , φυσικά, δεν σημαίνει ότι η Αυτοκρατορία δεν θα έχει επάρκεια μη συμβατικών υπερόπλων καλά κρυπτομένων και φυλασσομένων…), με λίγα λόγια ποιον αντίπαλο θα “κτυπήσεις” τη στιγμή που αυτός είναι άφαντος ; Είναι λίγο σαν τον στρατιώτη που εξώκοιλε στην έρημο. Δεν μπορεί να δει κανέναν εχθρό, ωστόσο, αυτή ακριβώς η ερήμωση από κάθε σημείο ζωής υποβάλλει με άσπλαγχνο τρόπο την ιδέα στον στρατιώτη πως παρακολουθείται από δεκάδες χιλιάδες εχθρικά μάτια…Με παρόμοιο τρόπο, το κοινωνικό δίκτυο θα χορεύει από μόνο του και η ελίτ -μια “ελίτ” απόκρυφη σε κάθε περίπτωση και όχι οικονομικής ή διοικητικής φύσεως αλλά πνευματικής τέτοιας- δεν θα κάνει τίποτε περισσότερο από το να το παρακολουθεί και να εκμεταλλεύεται τις “ενέργειες του δικτύου” . Αυτή είναι μια διαδικασία πλήρους αποκέντρωσης της άμεσης εξουσίας ή και αποχώρησης από αυτήν που ωστόσο επιτρέπει την απόλυτη κατοχή επί της ανθρωπότητας ! Μια απίστευτη και καταπληκτική τέχνη και εφαρμογή της πολιτικής ψυχολογίας που ελάχιστα επιδέχεται σε αυτή τη περίπτωση οποιαδήποτε διόρθωση ή σημαντική τροποποίηση… Ακόμη, και αν κάποιος κατέκαιε την μισή υδρόγειο με τρομοκρατικές ή ανταρτοπόλεμες πράξεις, ελάχιστο ή μηδαμινό πλήγμα θα επέφερε στο Φόρουμ και το Global Empire… Ιδιαίτερα δε, αν σε αυτήν την περιγραφόμενη αδυναμία επιπροσθέσει κάποιος και το σχεδόν μηδαμινό έρεισμα που θα έχει ο υποψήφιος “αντάρτης αυτοκρατορίας” για εξέγερση, τότε οποιαδήποτε επιθυμία για “αντίσταση” κατά της αυτοκρατορίας μετακομίζει στη σφαίρα του αδύνατου ή του γελοίου… Και πράγματι, στο βαθμό που η ιδέα του εθελοντισμού θα είναι η καύσιμη ύλη για όλες τις ηλεκτρονικές κομμούνες, ο “άλλος” “παγκοσμιοποιημένος πολίτης” θα φαντάζει ακόμη περισσότερο σαν ένας υποψήφιος αντίπαλος του αντάρτη εφ’όσον εθελοντικά και ιδία βουλήσει συμβάλλει στην συντήρηση , διατήρηση και αποθέωση του Global Empire και σε καμμιά περίπτωση με καταναγκαστικό τρόπο…

Η ΚΥΨΕΛΗ…

Για να κατανοηθεί σωστά η λειτουργία του Παγκόσμιου Φόρουμ σε πρακτικό επίπεδο, θα πρέπει να γίνει πλήρως αντιληπτός ο τρόπος με τον οποίο θα λειτουργούν οι ιδιότυπες ηλεκτρονικές κομμούνες που θα “κοσμούν” την έρημο της αυτοκρατορίας με ακόμη πιο μεγάλη αίσθηση ερήμωσης, καθώς θα αυτοπαγιδεύονται συνεχώς μέσα στο αδιέξοδο μιας υπερεπάρκειας από λειτουργική και υλική άποψη που δεν εκπληρώνεται ποτέ ει μη μόνον σε μια επαναλαμβανόμενη εφιαλτική αυτοαναφορικότητα…

Εξ αρχής είναι σαφές πως οι κοινότητες θα ωθούνται προς την τέλεση μιας συγκεκριμένης πράξης που θα έχει ως στόχο την αυτοσυντήρηση και την νοητική ανάπτυξη των “παγκοσμιοποιημένων πολιτών” μέσα σε όλες τις προπαγανδιστικές-διανοητικές αποχρώσεις του ιδιόμορφου “εξελικτικού ανθρωπισμού”, ο οποίος θα συνιστά ένα μη ξεκάθαρα λεχθέν, ωστόσο, πανταχού παρόν slogan της αυτοκρατορίας μέσα από διοχετευμένες κατάλληλες διατυπώσεις του λόγου που σκοπό θα έχουν τον ψυχολογικό καταναγκασμό των πολιτών μέσα από την ικανοποίηση που θα τους προσφέρει ο “σκοπός” ! Εφ’όσον ο “σκοπός” είναι “καλός καγαθός”, και ακόμη, τα μέσα για τις συνεχείς πραγματώσεις αυτού διατίθενται δωρεάν και χωρίς καμμία απολύτως φειδώ από την αυτοκρατορία προς τους πολίτες, τότε , όπως όχι πάντα εύκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος, ο ψυχαναγκασμός που προκύπτει από το οφειλόμενο χρέος ευγνωμοσύνης προς την αυτοκρατορία και συνεπακόλουθα στην εξωτερική οπτική επιφάνεια αυτής που είναι δίκτυα από συνεργαζόμενες μονάδες που εφάπτονται λειτουργικώς πάνω σε άλλα δίκτυα από μονάδες κ.ο.κ., δημιουργώντας εν τέλει ένα Γιγα-Δίκτυο, αυτός ο ψυχανασκασμός λοιπόν της “ευγνωμοσύνης” είναι κάτι περισσότερο από συντριπτικός τη στιγμή , μάλιστα, που το άτομο στις βαθύτερες ανταύγειες μιας στοιχειωδώς ορθής πολιτικο-ψυχολογικής κρίσης θα συνειδητοποιεί φευγαλέα, πως ό,τι κάνει είναι άσκοπο, αφού η ατομικότητά του θα έχει απορροφηθεί πλήρως στις διεργασίες της “κυψέλης”…Ωστόσο, αυτή η φευγαλέα σκιά της αποκάλυψης της πραγματικότητας θα αποχωρεί αμέσως από το συνειδητό, μιας και οποιαδήποτε φαντασιακή πιθανότητα για κάποιο αντίκρυσμα σε εναντιωματική πράξη θα είναι εξ ορισμού αδύνατη…

Το δίκτυο , η κυψέλη, το σύνολο των αλληλοσυνεργαζομένων κοινοτήτων που θα πληρούνται από αλληλοσυνεργαζόμενες μονάδες δεν θα καθορίζονται με βάση την τοπολογική η γεωγραφική εγγύτητά τους αλλά την ηλεκτρονική. Έτσι στο βαθμό που το ηλεκτρονικό Φόρουμ θα είναι η πιο γνήσια και πρωτογενής έκφραση της ιδέας του Παγκόσμιου Φόρουμ που ωστόσο δεν θα περιορίζεται μόνον σε αυτό (κάθε άλλο) , τότε η χωρική και τοπολογική καταχώρηση των πολιτών θα έχει μεταφραστεί με όρους ηλεκτρονικής “τοπολογίας”…Για παράδειγμα, αν η αυτοκρατορία ακολουθούσε ένα μοντέλο καταμερισμού των κοινοτήτων με βάση την γήινη γεωγραφία, τότε μια περιοχή της Κίνας (ή εκεί όπου κάποτε εντοπιζόταν το έθνος-κράτος της Κίνας) θα συνιστούσε μια κοινότητα σε σχέση με μια κοινότητα άλλης περιοχής της Κίνας ενώ από κοντά θα ήταν μια κοινότητα μιας περιοχής της Ιαπωνίας ή της Κορέας κ.λπ. Αυτό το “γεωγραφικό” μοντέλο απορρίπτεται από το Global Empire για δυο βασικούς λόγους: ο πρώτος έχει να κάνει με την αναγκαία συσσώρευση αποστασιοποίησης και έλλειψης ταύτισης του “εγώ” με τον “άλλον” που είδαμε πριν στο κεφάλαιο που φέρει τον τίτλο “Dieser Mann hat nichts zu tun…”. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την προσπάθεια που καταβάλει το Global Empire για την πάση θυσία αποφυγή κάθε ανάμνησης εθνικότητας ή οποιουδήποτε δεσμού με έθνος από τους παγκοσμιοποιημένους πολίτες, εφ’όσον η πλήρης ισοπέδωση των εθνών υπήρξε κάποτε όρος sine qua non για την εδραίωση του Global Empire και του Φόρουμ… Κατά συνέπεια, είναι σημαντικό οι κοινότητες να αποτελούνται από άτομα με παντελώς τυχαία γεωτοπολογική (λίγο δύσκολο να πούμε “εθνική” εδώ..) καταγωγή. Έτσι, ένα “room” που θα είναι το προφίλ μιας κοινότητας στο διαδίκτυο, αν αποτελείται από , ας πούμε, περίπου 2,000 άτομα, τότε οι 100 μπορεί να είναι από την περιοχή του Καναδά (για την ακρίβεια εκεί που κάποτε λογιζόταν ως Καναδάς…), 20 από τη Γερμανία (εκεί που κάποτε λογιζόταν ως Γερμανία), 35 από τη “Νιγηρία”, 150 από τη “Σαουδική Αραβία”, 200 από την “Ινδία”, 40 από τη “Μαγαδασκάρη”, 4 από το “Λουξεμβούργο” κ.ο.κ. Το αποτέλεσμα θα είναι το εξής : όλες οι κοινότητες θα είναι σχεδόν όμοιες όσον αφορά την γεωτοπολογική ποικιλία τους και κάλλιστα αν “δει” κάποιος μία από αυτές, θα μπορεί να πει ότι τις έχει “δει” όλες…


Τα πλεονεκτήματα για την Αυτοκρατορία από έναν τέτοιο καταμερισμό θα είναι τεράστια. Πέρα από την αποφυγή οποιουδήποτε κινδύνου ανάδυσης “εθνικών αναμνήσεων από το παρελθόν”, είναι πολύ εύκολο να πειραματιστείς πάνω στις αντιδράσεις του συνόλου των παγκοσμιοποιημένων πολιτών, πειραματιζόμενος πάνω στις , και μελετώντας τις, αντιδράσεις μίας και μόνον ηλεκτρονικής κοινότητας πάνω σε ένα “τεχνητά δoσμένο εξωτερικό ερέθισμα”. Τα πορίσματα θα ισχύουν ακριβώς τα ίδια και για όλες τις υπόλοιπες κοινότητες…

…ΚΑΙ Ο ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟΣ

Σίγουρα, και μένα πολύ φυσικό τρόπο, θα αναρωτηθεί κάποιος: πού είναι ο μελισσοκόμος της κυψέλης του Global Empire; και πού οι κύκλοι που θα εκμεταλλεύονται με ένα τρόπο όχι οικονομικό-ανταλλακτικό αλλά ψυχικό τις ενέργειες των παγκοσμιοποιημένων πολιτών στην προσπάθεια τους να συντονίσουν τα βήματά τους με τον αυτόνομο χορό του δικτύου ; Η απάντηση που θα δοθεί, εξαρτάται στο κατά πόσο είναι κάποιος πράγματι πεπεισμένος ότι ο μεμονωμένος καπιταλιστής της περιόδου είτε του βιομηχανικού καπιταλισμού είτε της μεταβατικής περιόδου του New World Order είναι ο πραγματικός αφέντης… ή μήπως είναι ένας puppet-master που η ύπαρξή του δικαιολογεί την εφαρμογή ενός συστήματος και ταυτόχρονα δίνει ισχυρό άλλοθι στον πραγματικό αφέντη να γλυστρά αθόρυβος στα παρασκήνια ; Όλοι οι “μαίτρ” της εξουσίας γνωρίζουν καλώς πως όρος απαράβατος για την επιβίωσή τους ως “εξουσία” είναι η παράλληλη κίνηση με την “εξουσία-βιτρίνα” και το πληθος. Είναι περισσότερο απλό απ’ό,τι ακούγεται…: αν εκτεθείς προς τα έξω και δεν είσαι θεός τότε θα καταπέσεις… και με μαθηματική ακρίβεια και με βαρύ γδούπο (και φυσικά τη θέση σου ως πραγματικού εξουσιαστή θα την λάβει κάποιος άλλος πιο σώφρων και συνετός…). Για την παρουσίαση στο πλήθος κάποιας εξουσίας που φαίνεται ότι κυβερνά, υπάρχουν αρκετοί μωροφιλόδοξοι μιας καλής ποιότητας από την άποψη της συγκρότησης και της παιδείας, που θα απαρτίσουν το πληβειακό κλαμπ των πρωθυπουργών και των προέδρων για να παίξουν αυτό το ρόλο. Ο πραγματικός “αφέντης της γης” εν αντιθέσει με τον puppet -”αφέντη” ελάχιστα συγκινείται από τα χειροκροτήματα ή τη δημόσια προβολή…Η ηδονή της παγκόσμιας δύναμης που κατέχει σε συνδυασμό με το δροσερό αίσθημα ότι δεν τον αντιλαμβάνεται κανείς, μια ηδονή που ασφαλώς δεν έχει νόημα αν δεν την μοιραστεί με ανθρώπους του δικού του κλαμπ και όχι με αναλώσιμα μέλη του πληβειακού κλαμπ των πρωθυπουργών και των προέδρων, είναι το νέκταρ και η αμβροσία του..

Πολλώ δε μάλλον, που στο Global Empire δεν πρόκειται να υφίσταται κανένα ενδιάμεσο πληβειακό κλαμπ πρωθυπουργών και προέδρων, αλλά στη θέση του, η έρημος από τη μια και το Φόρουμ από την άλλη αυτών των ίδιων των “παγκοσμιοποιημένων πολιτών”… Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως ο μετέχων του “Μαύρου Κύκλου” δεν θα θελήσει να απολαύσει λίγο από δόξα και κύρος ανάμεσα στους απλούς πολίτες …σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτό θα το κάνει όχι με την πραγματική ιδιότητα ή τη φανέρωση του πραγματικού ρόλου του αλλά με κατά πολύ , -και τεχνηέντως-υποβαθμισμένη την ταυτότητά του έτσι ώστε η παρουσία του να μην αποτελέσει σκάνδαλο μπροστά στα μάτια των πολιτών…

Σίγουρα το ενδεχόμενο μιας φαντασμαγορικής, μεσσιανικής , απόλυτης εμφάνισηςκάποιου” που θα αναλάβει την ευθύνη να παίξει τον ρόλο δημοσίου πομπού ελπίδας και σιγουριάς προς τους πάντες, καθώς και να ενσαρκώσει σε ατομικό επίπεδο κορυφής την αυτοκρατορία και το Φόρουμ, μέσα σε ένα κλίμα μάλιστα που θα υποβάλλει την ιδέα της πλήρωσης κάθε πολιτικής ή θρησκευτικής “γραφής” πρέπει να θεωρείται σχεδόν σίγουρη…με δύο σημειώσεις επ’αυτού όμως: πρώτον, ένα τέτοιο συμβάν θα έχει λόγο ύπαρξης κατά τη μετάβαση από το New World Order και την “εποχή της τρομοκρατίας” προς την “ηλιαχτίδα” του Global Empire και όχι αργότερα, και δεύτερον, σε κάθε περίπτωση θα πρόκειται για έναν “θεό” μεν, που δεν θα έχει, ωστόσο, απολύτως καμμία διαφορά από ένα φτηνό ζονγκλέρ ή κλόουν δε…

ΕΝ ΕΙΔΕΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ …

Το κλειδί για την κατανόηση της πορείας που επιθυμεί να διανύσει το Global Empire είναι η σχέση της σχέσης ατόμου – έθνος με την σχέση έθνους – κόσμου. Στο βαθμό που μπορούμε να μετατρέψουμε αυτή τη σχέση σχέσεων σε ένα τρίτο όρο που θα έχει μια διπολική μορφή της τάξεως “άτομο – |αιώνιο | Χ |επιθυμητή καθορισμένη υλική μορφή|”, τότε όλοι οι ασκοί του Αιόλου για την εγκαθίδρυση μια αυτοαναφορικής γήινης αυτοκρατορίας έχουν ήδη εκπληρωθεί σε θεωρητικό επίπεδο και πολύ λίγο απέχουν από το να γίνουν πραγματικότητα.

Φαντάζει σαν ειρωνία (αλλά, ίσως, μόνο για τους ανυποψίαστους που όπως και να το κάνουμε είναι η συντριπτικοτάτη πλειοψηφία των ανθρώπων) ότι η κυρίαρχη τάξη τόσο ως συγκεκριμένη μορφή στο τώρα όσο και ως ιστορική αφαίρεση που συμπυκνώνει στο είναι της κάθε κυρίαρχη τάξη του παρελθόντος είναι ακριβώς αυτή η οποία θα παίξει το ρόλο της “διώρυγας” που ξανοίγει τα νερά του κόσμου προς μια, σε κάθε περίπτωση υποτιθέμενη και πλαστή, λύτρωση της Ιστορίας… Εάν δεχθούμε πως ο προορισμός και το τέλος της Ιστορίας είναι μια “φυτική ευτυχία” επί της γης (όπου Γη ο “έκπτωτος και συγκεντρωμένος σε μια πτωχευμένη λειτουργία του νου κάτω από τους όρους μιας συγκεκριμένης διάστασης των αισθήσεων, “ασπρόμαυρος παράδεισος”), τότε ο μέσος άνθρωπος δεν θα έχει κανένα πρόβλημα, σε οποιαδήποτε πολιτικο- ιδεολογική ή θρησκευτική αντίληψη και αν ανήκει, να καλωσορίσει τον ερχομό του Global Empire και του Παγκόσμιου Φόρουμ. Κατά μία έννοια το Φόρουμ θα τιμήσει τους νεκρούς κάθε πολιτικής ιδεολογίας και θρησκείας, και θα ενοποιήσει τα όνειρά τους…”Κατά μία έννοια” ωστόσο…Αυτό που θα ζητηθεί από το μέσο άνθρωπο να δώσει ως αντάλλαγμα για την απίστευτη υλική ευημερία που θα του προσφερθεί απλόχερα καθώς και για την απεριόριστη δυνατότητα εφαρμογής των ικανότήτων του σε οποίο πεδίο αυτός επιθυμεί, θα είναι πολύ λίγο σε σχέση με μια τέτοια προσφορά: απλώς θα είναι κόμβος του δικτύου και κάθε σκέψη του αναγκαστικά θα είναι αναφορική προς αυτό, εφ’όρου όχι μόνο ζωής αλλά και κάθε ζωής του… Με λίγα λόγια, σε αυτό το “συμβόλαιο”, ο μέσος άνθρωπος μετά από αιώνες φριχτής αβεβαιότητας και ωμού, ακαλλώπιστου θανάτου, θα εξαγοράσει “χρονικά οικόπεδα ευτυχίας” (οι ζωές του) παραχωρώντας ωστόσο όλα τα copyrights της ζωής και του θανάτου του ως τέτοια στα χέρια του Φόρουμ. Ο θάνατος επομένως θα εγκατασταθεί οριστικά στην ανθρωπότητα μιας και το Φόρουμ δεν θα μπορεί να ανανεώνεται αν παύσει έστω και για λίγο ο τροχός της Samsara (ο τροχός των θανάτων και των αναγεννήσεων) να γυρίζει…Ή για την ακρίβεια, η όλη Αυτοκρατορία στήνεται όχι τόσο για να έλθει η “επί γης ειρήνη” όσο για να παγιωθεί και να στεγανοποιηθεί το γεγονός του βιολογικού θανάτου ως αμετάκλητο που δεν επιδέχεται καμμία αλλαγή, και έτσι κάθε “γύπας του πνευματικού κόσμου” να εξασφαλίσει ψυχική τροφή επ’άπειρον…

Επαφίεται στον καθένα να αποφασίσει τι είναι πολυτιμότερο γι’αυτόν: ο πρώτος (θετικός) πόλος της θεότητας από την οποία εκπορεύεται κάθε ανάμνηση της “Ιθάκης”, της αφθαρσίας και της αιωνιότητας , ή ο δεύτερος πόλος (αρνητικός) που καλεί σε ένα “αιώνιο -και υποτίθεται- ευτυχισμένο βασίλειο του ανθρώπου επί γης” με αντάλλαγμα αυτή ακριβώς την ψυχή του;

Ποιος πρόκειται, εν τέλει, να κερδίσει αυτό το δίλημμα μέσα στο νου κάθε ανθρώπου; ο θεός ή ο διάβολος ;

2005